معرفی فرصت های سرمایه گذاری منطقه جاوه

منطقه جاوه اندونزی فرصت های متعددی برای سرمایه گذاری را معرفی کرده است که در گزارش حاضر به آن پرداخته شده است:

 پروژه نیروگاه مینی‌هیدرو Logawa 3 – بانیوماس، جاوه مرکزی

پروژه نیروگاه برق‌آبی کوچک Logawa 3 در منطقه Banyumas Regency استان جاوه مرکزی، طرحی برای توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر است که از سوی دولت محلی بانیوماس و از طریق یک شرکت متعلق به دولت منطقه‌ای (BUMD) پیگیری می‌شود. هدف اصلی پروژه، کاهش وابستگی منطقه به سوخت‌های فسیلی و توسعه ظرفیت تولید برق تجدیدپذیر است. این پروژه در ادامه تجربه موفق Logawa 1 تعریف شده که بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، سالانه حدود ۶۰۰ تا ۹۰۰ هزار دلار سود ایجاد می‌کند. نیروگاه Logawa 3 در محدوده رودخانه Logawa، منطقه Karangtengah در Baturraden، بانیوماس احداث خواهد شد و ظرفیت تولید آن حدود ۳ مگاوات (۳,۰۱۷ کیلووات) پیش‌بینی شده است.

برآورد اولیه سرمایه‌گذاری برای اجرای پروژه حدود ۳.۱ میلیون دلار آمریکا اعلام شده است. شاخص‌های اقتصادی ارائه‌شده برای پروژه شامل نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۲۲.۸۲ درصد، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۳.۳ میلیون دلار و دوره بازگشت سرمایه چهار ساله است. مدل پیشنهادی برای مشارکت سرمایه‌گذار، Utilization Cooperation (همکاری در بهره‌برداری)  عنوان شده و دامنه اجرای پروژه شامل عملیات عمرانی، تأسیسات مکانیکی و تجهیزات و عملیات الکتریکی است. این شاخص‌ها، در صورت تحقق مفروضات مالی و عملیاتی ارائه‌شده، پروژه را از منظر بازده سرمایه‌گذاری قابل توجه نشان می‌دهد.

زمین مورد نیاز برای Logawa 3 حدود ۱۸ هزار مترمربع اعلام شده و مالکیت آن در اختیار شرکت منطقه‌ای متعلق به دولت بانیوماس قرار دارد؛ موضوعی که می‌تواند از منظر تأمین زمین یکی از مزیت‌های اجرایی پروژه باشد. مسئول معرفی‌شده برای پیگیری سرمایه‌گذاری نیز PT Banyumas Investama Jaya است. در مجموع، Logawa 3 را می‌توان یک پروژه سرمایه‌گذاری نسبتاً کوچک در حوزه برق‌آبی با ظرفیت ۳ مگاوات، سرمایه مورد نیاز ۳.۱ میلیون دلار، IRR حدود ۲۲.۸ درصد و دوره بازگشت چهار ساله دانست که با پشتوانه دولت محلی بانیوماس و تجربه قبلی پروژه Logawa 1 برای جذب مشارکت سرمایه‌گذار ارائه شده است.

معرفی نقطه تماس:  

Bayu Setiono

1. Banyumas Investama Jaya

Mobile: +62 811-2615-809

Jalan DI Panjaitan 8 Purwokerto,

Banyumas Regency

 پروژه نیروگاه زمین‌گرمایی Candi Umbul Telomoyo – جاوه مرکزی

 پروژه نیروگاه زمین‌گرمایی Candi Umbul Telomoyo (CUT) از طرح‌های توسعه انرژی تجدیدپذیر در جاوه مرکزی است که با همکاری دولت استانی جاوه مرکزی و شرکت دولتی PT Geo Dipa Energi (Persero) دنبال می‌شود. منطقه Candi Umbul Telomoyo در سال ۲۰۱۲ به‌عنوان «منطقه کاری زمین‌گرمایی (WKP) تعیین شد و توسعه آن در اختیار Geo Dipa Energi قرار گرفته است. این محدوده در منطقه کوه Telomoyo، در محدوده سمارانگ و ماگلانگ واقع شده و برآورد می‌شود دارای حدود ۵۴ مگاوات پتانسیل زمین‌گرمایی باشد که ظرفیت قابل توسعه نیروگاه حدود ۴۵ مگاوات در نظر گرفته شده است. دمای مخزن زمین‌گرمایی بر اساس مطالعات موجود حداکثر حدود ۲۵۰ درجه سانتی‌گراد برآورد شده، هرچند دامنه محتمل ۱۶۵ تا ۲۳۵ درجه سانتی‌گراد و از نوع آنتالپی متوسط تا بالا ارزیابی شده است.

پروژه در حال حاضر در مرحله آماده‌سازی اکتشاف (Exploration Preparation) قرار دارد و Geo Dipa برنامه دارد عملیات حفاری اکتشافی را در سال‌های ۲۰۲۸ تا ۲۰۲۹ انجام دهد. هدف‌گذاری برای آغاز بهره‌برداری تجاری یا COD سال ۲۰۳۶ تعیین شده و خریدار برق تولیدی نیز شرکت دولتی برق اندونزی PLN خواهد بود. هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۲۷۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شده و نرخ بازده داخلی پروژه (Project IRR) حدود ۴.۷ درصد اعلام شده است؛ البته این نرخ مشروط به نتایج مطالعه امکان‌سنجی (FS) است. در عین حال، مدل سرمایه‌گذاری هنوز قطعی نشده و برای مشارکت سرمایه‌گذاران خارجی قابل مذاکره است؛ از جمله امکان استفاده از مدل‌های سرمایه‌گذاری مشترک (Joint Venture)، عملیات مشترک (Joint Operation) و سایر اشکال همکاری وجود دارد.

فرصت‌های همکاری و سرمایه‌گذاری در این پروژه صرفاً به تأمین مالی نیروگاه محدود نیست و زنجیره نسبتاً گسترده‌ای را در بر می‌گیرد. از جمله زمینه‌های اعلام‌شده می‌توان به سرمایه‌گذاری در مراحل اکتشاف و بهره‌برداری، مشارکت در اکتشاف، توسعه و استفاده از منابع زمین‌گرمایی، تأمین دکل‌ها و خدمات حفاری زمین‌گرمایی، اجرای EPC تأسیسات سطحی یا Steam Above Ground System (SAGS) و احداث نیروگاه اشاره کرد. همچنین امکان تعریف زمینه‌های همکاری جدید بر اساس مذاکرات طرفین پیش‌بینی شده است. در مجموع، CUT یک پروژه ۴۵ مگاواتی با سرمایه‌گذاری تقریبی ۲۷۰ میلیون دلار است که هنوز در مرحله اولیه توسعه قرار دارد؛ بنابراین در مقایسه با پروژه‌های آماده احداث، ریسک اکتشافی بیشتری دارد، اما از سوی دیگر فرصت ورود سرمایه‌گذار یا پیمانکار خارجی از مراحل اولیه زنجیره توسعه زمین‌گرمایی را فراهم می‌کند.

معرفی نقطه تماس:             

PT Geo Dipa Energi (Persero)

Aldevco Octagon 2nd Floor

Jl. Warung Jati Barat No. 75, South Jakarta 12740 – Indonesia

+62 21 7982925/ Fax. +62 21 7982930

corporatestrategic@geodipa.co.id

https://www.geodipa.co.id/

پروژه استخراج مواد معدنی Geo Dipa Energi – دیِنگ، جاوه مرکزی

پروژه استخراج مواد معدنی (Mineral Extraction) شرکت دولتی PT Geo Dipa Energi (Persero) در منطقه Dieng، شهرستان Banjarnegara در جاوه مرکزی تعریف شده و هدف آن استفاده هم‌زمان از ظرفیت زمین‌گرمایی و ذخایر معدنی موجود در منطقه دیِنگ است. این منطقه علاوه بر پتانسیل بالای زمین‌گرمایی، دارای ذخایر معدنی ویژه‌ای است که امکان استحصال مواد باارزش از سیالات زمین‌گرمایی را فراهم می‌کند. این طرح در کنار توسعه نیروگاه‌های زمین‌گرمایی، با هدف ایجاد ارزش افزوده اقتصادی و تأمین مواد اولیه مورد نیاز صنایع پیشرفته طراحی شده و در حال حاضر بر استخراج سیلیس و لیتیوم متمرکز است.

بخش نخست، پروژه Dieng Silica Extraction است که سرمایه مورد نیاز آن حدود ۱۲ میلیون دلار برآورد شده و ظرفیت بالقوه تولید سیلیس کلوئیدی حدود ۳ هزار تن در سال است. زمان هدف برای آغاز بهره‌برداری تجاری (COD) سال ۲۰۲۷ تعیین شده است. بازار هدف این محصول شامل صنایع داخلی و بین‌المللی، به‌ویژه صنایع شیمیایی، خودروسازی، لاستیک و فلزات است. این پروژه از نظر حجم سرمایه‌گذاری نسبتاً کوچک‌تر است و می‌تواند به‌عنوان یک پروژه پایین‌دستی مکمل فعالیت‌های زمین‌گرمایی دیِنگ مورد توجه قرار گیرد.

بخش مهم‌تر، پروژه Dieng Lithium Extraction است که سرمایه‌گذاری مورد نیاز آن حدود ۱۲۳ میلیون دلار و نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۱۷ درصد اعلام شده است. ظرفیت بالقوه تولید لیتیوم حدود ۲,۱۹۰ تن در سال برآورد شده و بهره‌برداری تجاری آن نیز برای ۲۰۲۷ هدف‌گذاری شده است. بازار اصلی این محصول در داخل اندونزی، صنایع باتری خودروهای برقی (EV) خواهد بود و برای بازار بین‌المللی نیز کشورها و بازارهایی از جمله سنگاپور، استرالیا، سوئد و لهستان و همچنین تولیدکنندگان جدید تجهیزات اصلی (OEM) مورد توجه قرار گرفته‌اند. از این منظر، پروژه می‌تواند با راهبرد اندونزی برای توسعه زنجیره ارزش باتری و خودروهای برقی ارتباط مستقیم داشته باشد.

مدل مشارکت سرمایه‌گذاری در هر دو پروژه قابل مذاکره اعلام شده و امکان استفاده از ساختارهایی نظیر Joint Venture و Joint Operation وجود دارد. در مجموع، مجموعه استخراج معدنی دیِنگ شامل دو فرصت با مجموع سرمایه‌گذاری تقریبی ۱۳۵ میلیون دلار است که پروژه لیتیوم به دلیل IRR حدود ۱۷ درصد، ظرفیت ۲,۱۹۰ تن در سال و ارتباط با صنعت باتری خودروهای برقی از اهمیت راهبردی بیشتری برخوردار است؛ در حالی که پروژه سیلیس با سرمایه‌گذاری حدود ۱۲ میلیون دلار، گزینه‌ای کوچک‌تر برای ورود به زنجیره ارزش مواد معدنی حاصل از منابع زمین‌گرمایی محسوب می‌شود.

معرفی نقطه تماس:             

PT Geo Dipa Energi (Persero)

Aldevco Octagon 2nd Floor

Jl. Warung Jati Barat No. 75, South Jakarta 12740 – Indonesia

+62 21 7982925/ Fax. +62 21 7982930

corporatestrategic@geodipa.co.id

https://www.geodipa.co.id/

 پروژه‌های زمین‌گرمایی Geo Dipa Energi – دیِنگ، جاوه مرکزی

شرکت دولتی PT Geo Dipa Energi (Persero) با همکاری دولت استان جاوه مرکزی، چند پروژه جدید توسعه نیروگاه‌های زمین‌گرمایی را در منطقه Dieng، شهرستان Banjarnegara در دست بررسی و آماده‌سازی دارد. منطقه دیِنگ به دلیل برخورداری از منابع قابل‌توجه زمین‌گرمایی، یکی از کانون‌های اصلی توسعه این نوع انرژی در اندونزی محسوب می‌شود. سه پروژه معرفی‌شده شامل Dieng Unit 3 & 4، Dieng Unit 8 و Candradimuka Geothermal هستند که در مجموع حدود ۱۸۵ مگاوات ظرفیت جدید تولید برق ایجاد خواهند کرد و شرکت دولتی برق اندونزی PLN به‌عنوان خریدار برق (Offtaker) هر سه پروژه معرفی شده است.

بزرگ‌ترین طرح، Dieng Unit 3 & 4 با ظرفیت ۱۱۰ مگاوات و سرمایه‌گذاری تقریبی ۶۰۰ میلیون دلار است. نرخ بازده داخلی سرمایه (Equity IRR) حدود ۱۲ تا ۱۳ درصد پیش‌بینی شده و بهره‌برداری تجاری (COD) برای سال ۲۰۳۱ هدف‌گذاری شده است. پروژه در حال حاضر در مرحله مطالعه امکان‌سنجی (FS) قرار دارد. پروژه دوم، Dieng Unit 8 (Binary Power Plant)، یک نیروگاه زمین‌گرمایی باینری با ظرفیت ۳۵ مگاوات و سرمایه مورد نیاز حدود ۹۵ میلیون دلار است. Equity IRR این پروژه حدود ۱۷.۴۳ درصد اعلام شده که در میان سه پروژه بالاترین نرخ بازده را دارد؛ مطالعات امکان‌سنجی آن در حال انجام است و سال ۲۰۳۰ برای آغاز بهره‌برداری تجاری پیش‌بینی شده است.

پروژه سوم، Candradimuka Geothermal، با ظرفیت ۴۰ مگاوات و سرمایه‌گذاری تقریبی ۲۰۰ میلیون دلار تعریف شده است. نرخ بازده داخلی سرمایه آن در محدوده ۱۰ تا ۱۵ درصد برآورد شده و بهره‌برداری تجاری برای سال ۲۰۳۵ هدف‌گذاری شده است. این پروژه نسبت به دو طرح دیگر در مرحله ابتدایی‌تری قرار دارد و وضعیت فعلی آن آماده‌سازی اکتشاف (Exploration Preparation) اعلام شده است. مدل سرمایه‌گذاری در پروژه‌های معرفی‌شده قطعی نیست و Geo Dipa امکان مذاکره درباره ساختارهایی مانند سرمایه‌گذاری مشترک (Joint Venture) و عملیات مشترک (Joint Operation) را فراهم کرده است.

در مجموع، این سه پروژه به حدود ۸۹۵ میلیون دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارند و ظرفیت آنها مجموعاً ۱۸۵ مگاوات است. از منظر مقایسه‌ای، Dieng 3 & 4 بزرگ‌ترین فرصت از نظر ظرفیت و حجم سرمایه‌گذاری است، در حالی که Dieng Unit 8 با IRR حدود ۱۷.۴ درصد، جذاب‌ترین پروژه از منظر نرخ بازده اعلام‌شده محسوب می‌شود. Candradimuka نیز یک فرصت میان‌مدت تا بلندمدت است که به دلیل قرار داشتن در مرحله آماده‌سازی اکتشاف، امکان ورود سرمایه‌گذار از مراحل اولیه توسعه را فراهم می‌کند.

معرفی نقطه تماس:  

PT Geo Dipa Energi (Persero)

Aldevco Octagon 2nd Floor

Jl. Warung Jati Barat No. 75, South Jakarta 12740 – Indonesia

+62 21 7982925/ Fax. +62 21 7982930

corporatestrategic@geodipa.co.id

https://www.geodipa.co.id/

 پروژه صنعت آرد اصلاح‌شده کاساوا (MOCAF) – بانجارنگارا، جاوه مرکزی

پروژه تولید آرد اصلاح‌شده کاساوا (Modified Cassava Flour – MOCAF) در شهرستان Banjarnegara  استان جاوه مرکزی، به‌عنوان یک فرصت سرمایه‌گذاری در حوزه صنایع غذایی و فرآوری محصولات کشاورزی معرفی شده است. منطقه بانجارنگارا به دلیل وفور ماده اولیه کاساوا، دسترسی مناسب به شبکه‌های اصلی توزیع در جاوه مرکزی، تسهیل مجوزها و مشوق‌های سرمایه‌گذاری دولت محلی برای توسعه این صنعت مناسب ارزیابی شده است. افزایش گرایش به سبک زندگی سالم، جایگزینی بخشی از مصرف آرد گندم و تقاضا برای محصولات بدون گلوتن نیز از عوامل تقویت بازار MOCAF در داخل اندونزی و بازارهای صادراتی عنوان شده است. محل اجرای پروژه در روستای Masaran، بخش Bawang، شهرستان Banjarnegara در جاوه مرکزی پیش‌بینی شده است.

ظرفیت تولید MOCAF در بانجارنگارا در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰ تن در ماه بوده و برنامه توسعه، افزایش ظرفیت به ۳۰۰ تن در ماه یا حدود ۳,۶۰۰ تن در سال در مقیاس صنعتی را هدف‌گذاری کرده است. قیمت فروش MOCAF در سطح تولیدکنندگان کوچک در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۵ هزار روپیه به ازای هر کیلوگرم اعلام شده که در مقایسه با آرد گندم وارداتی، رقابتی ارزیابی شده است. از این منظر، پروژه علاوه بر ایجاد ارزش افزوده برای تولید کاساوا، می‌تواند در راستای کاهش وابستگی به آرد گندم وارداتی و توسعه صنایع غذایی مبتنی بر مواد اولیه داخلی نیز اهمیت داشته باشد.

هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۲.۴ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. شاخص‌های مالی ارائه‌شده شامل ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۱.۴ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۱۵.۷۱ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۷ ساله است. دامنه سرمایه‌گذاری شامل تأمین زمین، احداث ساختمان و تأسیسات، خرید ماشین‌آلات و تجهیزات کارخانه، تجهیزات اداری، وسایل نقلیه و همچنین ذخیره ۱۵ درصدی برای ریسک‌های احتمالی است. مدل پیشنهادی همکاری نیز ساخت، بهره‌برداری و واگذاری (Build–Operate–Transfer یا BOT) اعلام شده است.

زمین مورد نیاز پروژه حدود یک هکتار است و طبق اطلاعات ارائه‌شده، زمین در مالکیت افراد محلی قرار دارد. در مجموع، این طرح یک پروژه نسبتاً کوچک صنایع غذایی با سرمایه‌گذاری ۲.۴ میلیون دلاری و IRR حدود ۱۵.۷ درصد است که مزیت اصلی آن در دسترسی به ماده اولیه محلی، امکان افزایش بیش از هفت‌برابری ظرفیت فعلی تولید و بازار بالقوه ناشی از جایگزینی آرد گندم و توسعه محصولات بدون گلوتن قرار دارد. مسئول پیگیری و معرفی پروژه نیز آژانس سرمایه‌گذاری شهرستان Banjarnegara اعلام شده است.

معرفی نقطه تماس:  

Banjarnegara Regency Investment Agency

Jalan Letjend Suprapto No.234A, Semampir,

Banjarnegara Regency, Central Java Province

Phone : 0286-591012

Email : perijinan_terpadu@banjarnegarakab.go.id

پروژه توسعه صنعت نمک- چپارا، جاوه مرکزی

پروژه توسعه صنعت نمک در شهرستان جپارا (Jepara Regency) در استان جاوه مرکزی با هدف افزایش تولید داخلی نمک صنعتی و کاهش وابستگی اندونزی به واردات این محصول تعریف شده است. بر اساس اطلاعات پروژه، بازار نمک صنعتی اندونزی همچنان وابستگی قابل‌توجهی به واردات دارد و فاصله میان عرضه داخلی و تقاضا، زمینه مناسبی برای سرمایه‌گذاری ایجاد کرده است. جپارا با برخورداری از حدود ۸۳ کیلومتر خط ساحلی و سابقه تولید نمک، یکی از مناطق مستعد اجرای این طرح محسوب می‌شود. در سال ۲۰۲۴ حدود ۵۹۶ هکتار از اراضی منطقه در شش روستا به فعالیت‌های مرتبط با نمک اختصاص داشته و تولید نمک جپارا می‌تواند به حدود ۵۰ هزار تن در سال برسد.

محل اجرای پروژه در روستای Bulakbaru در شهرستان Jepara پیش‌بینی شده است. طرح پیشنهادی بر احداث و بهره‌برداری از کارخانه فرآوری نمک صنعتی متمرکز است و قرار است با استفاده از ماشین‌آلات فرآوری، نمکی با خلوص حدود ۹۷ درصد کلرید سدیم (NaCl) برای پاسخ‌گویی به تقاضای بازار داخلی تولید شود. دامنه پروژه شامل ساخت کارخانه فرآوری نمک و بهره‌برداری از آن است؛ بنابراین فرصت سرمایه‌گذاری صرفاً مربوط به تولید اولیه نمک نیست، بلکه بر ایجاد ارزش افزوده از طریق فرآوری صنعتی تمرکز دارد.

هزینه سرمایه‌گذاری مورد نیاز حدود ۵.۵ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. بر اساس شاخص‌های مالی ارائه‌شده، نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۱۶.۹۷ درصد، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۲.۱ میلیون دلار و دوره بازگشت سرمایه حدود ۶ سال است. مدل پیشنهادی سرمایه‌گذاری نیز ساخت، بهره‌برداری و واگذاری (Build–Operate–Transfer یا BOT) اعلام شده است. برای اجرای پروژه حدود ۱.۷ هکتار زمین مورد نیاز است که طبق اطلاعات ارائه‌شده، زمین در مالکیت افراد محلی قرار دارد.

در مجموع، پروژه صنعت نمک جپارا یک فرصت سرمایه‌گذاری نسبتاً کوچک با سرمایه مورد نیاز ۵.۵ میلیون دلار و IRR نزدیک به ۱۷ درصد است که مزیت اصلی آن در دسترسی به منابع محلی نمک، موقعیت ساحلی جپارا و وجود تقاضای داخلی برای جایگزینی نمک صنعتی وارداتی قرار دارد. از این رو، اهمیت پروژه علاوه بر سودآوری، در پیوند آن با سیاست کاهش وابستگی اندونزی به واردات و توسعه صنایع فرآوری داخلی است. نهاد مسئول معرفی و پیگیری طرح نیز آژانس سرمایه‌گذاری شهرستان جپارا (Jepara Regency Investment Agency) اعلام شده است.

معرفی نقطه تماس:  

Jepara Regency Investment Agency

Name : Endang Purwaningsih, S.H., M.M

Phone : +62 812-2902-614

 پروژه انبارداری و فرآوری صنعتی نمک – بربس، جاوه مرکزی

پروژه احداث انبار و واحد فرآوری صنعتی نمک در شهرستان بربس (Brebes Regency) استان جاوه مرکزی با هدف استفاده بهتر از ظرفیت بالای تولید نمک منطقه و ایجاد ارزش افزوده از طریق فرآوری آن تعریف شده است. بربس حدود ۶۷ کیلومتر خط ساحلی و نزدیک به ۱,۱۷۶ هکتار اراضی بالقوه تولید نمک دارد که در حال حاضر حدود ۶۰۰ هکتار آن زیر تولید است. بخش عمده نمک تولیدشده در منطقه، نمک خام با کیفیت صنعتی و خلوص بیش از ۹۷ درصد است، اما هنوز فرآوری لازم برای انطباق با مشخصات مورد نیاز صنایع انجام نمی‌شود. کمبود ظرفیت انبارداری و فرآوری محلی نیز باعث شده بخشی از نمک بربس به تأسیسات خارج از منطقه منتقل شود و تولیدکنندگان محلی نتوانند از تمام ظرفیت اقتصادی محصول خود استفاده کنند.

طرح پیشنهادی شامل احداث یک مجموعه انبارداری با ظرفیت ۲۰ هزار تن و تأسیسات فرآوری نمک صنعتی است. انبار به پنج ساختمان با ظرفیت چهار هزار تن برای هر واحد تقسیم خواهد شد و برای اجرای آن حدود یک هکتار زمین متعلق به دولت شهرستان بربس اختصاص یافته است. محل‌های مورد نظر پروژه در محدوده‌های Losari، Tanjung، Bulakamba و Wanasari قرار دارند. در حال حاضر نزدیک‌ترین تأسیسات ذخیره و فرآوری نمک در شهرستان Cirebon قرار دارند؛ از جمله انبار متعلق به PT Garam با ظرفیت ۳۲ هزار تن و تأسیسات PT Sumatraco با ظرفیت ۲۰ هزار تن. ایجاد تأسیسات مستقل در بربس می‌تواند هزینه‌های لجستیکی را کاهش داده و قدرت رقابت نمک تولیدی منطقه را افزایش دهد.

سرمایه مورد نیاز پروژه حدود ۳ میلیون دلار آمریکا برآورد شده و شاخص‌های مالی اعلام‌شده برای آن نسبتاً جذاب است؛ ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۲.۸ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۳۵ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۵ سال پیش‌بینی شده است. در مقایسه با پروژه صنعت نمک جپارا با IRR حدود ۱۷ درصد، این طرح بر اساس ارقام ارائه‌شده بازده مالی به‌مراتب بالاتری دارد. مدل سرمایه‌گذاری پروژه Build–Operate–Transfer (BOT) برای یک دوره ۲۰ ساله در نظر گرفته شده است. در این ساختار، سرمایه‌گذار علاوه بر احداث مجموعه، مسئول بهره‌برداری از انبار و صنعت فرآوری نمک خواهد بود و تولیدکنندگان نمک محلی نیز در قالب مشارکت، تأمین ماده اولیه را بر عهده خواهند داشت. در مجموع، پروژه بربس یک فرصت سرمایه‌گذاری نسبتاً کوچک با سرمایه ۳ میلیون دلاری، ظرفیت انبارش ۲۰ هزار تن و IRR حدود ۳۵ درصد است که مزیت آن در دسترسی مستقیم به تولیدکنندگان محلی، زمین دولتی، کاهش هزینه انتقال نمک به خارج از منطقه و امکان توسعه زنجیره ارزش نمک خام به نمک صنعتی فرآوری‌شده قرار دارد.

معرفی نقطه تماس:  

Name : Moh Zuhdan Fanani

Institution : Maritime and Fisheries Agency of Brebes Regency

Phone : +62 819-1222-2663

پروژه صنعت یکپارچه نارگیل- چیلاچاپ، جاوه مرکزی

پروژه صنعت یکپارچه نارگیل در شهرستان چیلاچاپ (Cilacap Regency) با هدف ایجاد زنجیره کامل فرآوری نارگیل و تولید مجموعه‌ای از محصولات با ارزش افزوده طراحی شده است. این پروژه از سوی دولت محلی چیلاچاپ ارائه شده و قرار است محصولاتی از جمله روغن نارگیل، ناتا دِ کوکو (Nata de Coco)، بریکت، الیاف نارگیل و محصولات جانبی دیگر تولید کند. مزیت اصلی طرح، امکان استفاده تقریباً کامل از اجزای نارگیل و کاهش ضایعات در کنار وجود بازار داخلی و بین‌المللی برای محصولات فرآوری‌شده نارگیل است.

چیلاچاپ در ساحل جنوبی استان جاوه مرکزی قرار دارد و یکی از مناطق مهم تولید نارگیل استان محسوب می‌شود. میزان برداشت نارگیل این منطقه در سال ۲۰۲۴ حدود ۵۸٬۶۵۷ تن اعلام شده است. دولت محلی برای اجرای پروژه ۲.۳ هکتار زمین در منطقه صنعتی حدود ۱٬۶۰۰ هکتاری Kesugihan در نظر گرفته است؛ زمین متعلق به مالکان محلی است. از مزیت‌های مهم موقعیت پروژه، برنامه دولت برای توسعه بزرگراه عوارضی ساحل جنوبی جاوه و ایجاد ارتباط میان جاوه غربی، مرکزی و شرقی عنوان شده که می‌تواند دسترسی زمینی و لجستیکی پروژه را بهبود دهد. دسترسی از مسیرهای دریایی و هوایی نیز به‌عنوان مزیت منطقه مطرح شده است.

کل سرمایه مورد نیاز پروژه حدود ۳.۹ میلیون دلار آمریکا برآورد شده و مدل سرمایه‌گذاری آن کاملاً خصوصی (Full Private) است. پروژه در واقع از چند واحد تولیدی تشکیل می‌شود که شاخص‌های مالی متفاوتی دارند. واحد پیش‌تولید دارای IRR حدود ۳۱ درصد، NPV معادل ۸۶۷٬۵۶۹ دلار و دوره بازگشت سرمایه ۳ سال و ۷ ماه است. واحد تولید الیاف نارگیل IRR حدود ۲۹ درصد، NPV حدود ۶۵۰٬۲۰۴ دلار و دوره بازگشت ۳ سال و ۸ ماه دارد. واحد Nata de Coco با IRR حدود ۳۴ درصد جذاب‌ترین بخش پروژه از نظر نرخ بازده است و NPV آن ۷۱۱٬۱۲۰ دلار و دوره بازگشت سرمایه تنها ۳ سال و یک ماه پیش‌بینی شده است.

در بخش تولید روغن نارگیل، نرخ بازده داخلی حدود ۲۲ درصد، NPV حدود ۱۸۲٬۹۳۱ دلار و دوره بازگشت سرمایه ۴ سال و ۵ ماه برآورد شده است. واحد تولید بریکت نیز دارای IRR حدود ۲۱ درصد، NPV معادل ۲۴۲٬۸۹۸ دلار و دوره بازگشت سرمایه ۴ سال و ۷ ماه است. دامنه کار پروژه شامل احداث واحد پیش‌تولید، کارخانه الیاف نارگیل، کارخانه Nata de Coco، کارخانه روغن نارگیل و کارخانه تولید بریکت و دود مایع (Liquid Smoke) است.

در مجموع، پروژه صنعت یکپارچه نارگیل چیلاچاپ با سرمایه‌گذاری نسبتاً محدود ۳.۹ میلیون دلاری، دسترسی به حدود ۵۸.۷ هزار تن تولید سالانه نارگیل در منطقه و نرخ بازده ۲۱ تا ۳۴ درصدی برای واحدهای مختلف، یک پروژه صنایع تبدیلی کشاورزی با قابلیت ایجاد چندین جریان درآمدی است. ویژگی مهم آن، تبدیل بخش‌های مختلف نارگیل به محصولات متنوع و با ارزش افزوده و در نتیجه ایجاد یک زنجیره تقریباً بدون ضایعات است؛ در میان واحدهای پیشنهادی نیز Nata de Coco و واحد پیش‌تولید و الیاف نارگیل از نظر نرخ بازده و سرعت بازگشت سرمایه جذاب‌تر ارزیابی شده‌اند.

معرفی نقطه تماس:  

Institution : Cilacap Regency Investment Agency

Telp/Fax : +62 882-0081-22700

Address : Jalan Dr. Soetomo No 2, Cilacap

پروژه سیستم قبض انبار و پایانه فرعی کشاورزی- گروبوگان- جاوه مرکزی

پروژه سیستم قبض انبار و پایانه فرعی کسب‌وکار کشاورزی (Warehouse Receipt System & Agribusiness Subterminal) در شهرستان گروبوگان (Grobogan Regency) استان جاوه مرکزی با هدف تقویت زیرساخت‌های نگهداری، تأمین مالی و توزیع محصولات کشاورزی طراحی شده است. گروبوگان از مناطق مهم کشاورزی جاوه مرکزی است؛ این شهرستان هشتمین تولیدکننده بزرگ برنج اندونزی معرفی شده و در عین حال بزرگ‌ترین تولیدکننده ذرت و سویا در جاوه مرکزی است. در قالب سیستم قبض انبار، کشاورزان می‌توانند محصولات قابل ذخیره خود را در انبار نگهداری و در مقابل آن قبض انبار دریافت کنند که قابلیت استفاده به‌عنوان تضمین برای دریافت تسهیلات مالی را دارد. پایانه فرعی کشاورزی نیز به‌عنوان مرکز تجمیع و توزیع محصولات کشاورزی عمل خواهد کرد.

محل اجرای پروژه در روستای Danyang، ناحیه Purwodadi در شهرستان Grobogan پیش‌بینی شده است. مساحت زمین پروژه حدود ۶.۸۲ هکتار است و زمین در مالکیت دولت شهرستان گروبوگان قرار دارد. دامنه پروژه شامل احداث انبار و پایانه فرعی کشاورزی و همچنین تأمین ماشین‌آلات و تجهیزات مورد نیاز برای سیستم قبض انبار، پایانه کشاورزی و بازار کالا است. بنابراین پروژه صرفاً ساخت یک انبار نیست، بلکه هدف آن ایجاد یک مجموعه یکپارچه برای ذخیره‌سازی، تأمین مالی، بازاریابی و توزیع محصولات کشاورزی است.

سرمایه مورد نیاز برای اجرای کامل سیستم قبض انبار به همراه پایانه فرعی کشاورزی حدود ۹ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. نرخ بازده داخلی IRR حدود ۱۸.۴ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۹ سال و ۱۰ ماه اعلام شده است. در اسلاید، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۱۵.۹ میلیون دلار درج شده است. همچنین تأکید شده که امکان سرمایه‌گذاری صرفاً در بخش سیستم قبض انبار نیز وجود دارد و جزئیات آن باید مستقیماً از مالک پروژه دریافت شود.

مدل سرمایه‌گذاری پیشنهادی پروژه BOT (ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) یا Business-to-Business (B2B) است. اهمیت این پروژه بیشتر از آنکه صرفاً در بازده مالی آن باشد، در ایجاد زیرساخت برای زنجیره تأمین کشاورزی گروبوگان است؛ زیرا امکان نگهداری محصول و جلوگیری از فروش فوری پس از برداشت، استفاده از محصول انبارشده به‌عنوان پشتوانه دریافت تسهیلات و ایجاد یک مرکز منظم برای توزیع محصولات را فراهم می‌کند. در مجموع، پروژه با سرمایه‌گذاری ۹ میلیون دلاری، IRR معادل ۱۸.۴ درصد، NPV حدود ۱۵.۹ میلیون دلار و زمین دولتی ۶.۸۲ هکتاری، یک طرح زیرساختی در بخش کشاورزی است که به‌ویژه بر برنج، ذرت و سویا و بهبود زنجیره ذخیره‌سازی و توزیع آنها تمرکز دارد.

معرفی نقطه تماس:  

Institution : Regional Development Agency Grobogan Regency (Mrs. Endah)

Telp/Fax : (0292) 421084 / +62813 2604 4565

Address : Bappeda Kab. Grobogan, Jl. S. Parman No.23 Purwodadi

پروژه منطقه ویژه یکپارچه شیلات – چیلاچاپ، جاوه مرکزی

پروژه منطقه ویژه یکپارچه شیلات (Integrated Fisheries Special Zone) در شهرستان چیلاچاپ (Cilacap Regency) با هدف ایجاد یک زنجیره کامل و پایدار در حوزه صید، فرآوری و صنایع وابسته به شیلات طراحی شده است. چیلاچاپ با حدود ۲۴۸ کیلومتر خط ساحلی یکی از مناطق ساحلی مهم جزیره جاوه به شمار می‌رود و تولید صید دریایی آن در سال ۲۰۲۳ حدود ۴۱٬۶۶۴ تن بوده که ۶٬۱۴۱ تن آن انواع ماهی تُن شامل Albacore، Yellowfin، Bigeye و Bluefin بوده است. پروژه بر مبنای رویکرد اقتصاد آبی (Blue Economy) طراحی شده و علاوه بر توسعه فرآوری محصولات شیلاتی، بر فناوری‌های سازگار با محیط‌زیست، افزایش بهره‌وری انرژی و حفاظت از منابع دریایی تأکید دارد.

محل اجرای پروژه در ناحیه Karangkandri در چیلاچاپ پیش‌بینی شده است. زمین اولیه پروژه ۸۲ هکتار وسعت دارد و امکان توسعه آن تا ۲۰۰ هکتار وجود دارد. مالک زمین شرکت PT Cilacap Segara Artha است. دولت محلی همچنین برنامه توسعه بندر صیادی اقیانوسی چیلاچاپ را برای پذیرش کشتی‌های تا ظرفیت ۳۰ GT در نظر گرفته است. مدل سرمایه‌گذاری بسته به بخش پروژه به صورت سرمایه‌گذاری کاملاً خصوصی یا مشارکت عمومی–خصوصی (PPP) پیش‌بینی شده است.

پروژه از پنج بخش اصلی تشکیل شده است. لجستیک زنجیره سرد به حدود ۱.۰۴ میلیون دلار سرمایه نیاز دارد، با IRR معادل ۳۳ درصد، NPV حدود ۱.۴۹ میلیون دلار و دوره بازگشت ۴ سال و ۲ ماه. بخش کنسروسازی ماهی تن با سرمایه حدود ۸۹۱ هزار دلار، دارای IRR معادل ۴۲ درصد، NPV حدود ۱.۸۴ میلیون دلار و دوره بازگشت تنها ۲ سال و ۸ ماه است و از نظر شاخص‌های مالی جذاب‌ترین بخش پروژه محسوب می‌شود؛ هر دو بخش برای سرمایه‌گذاری کاملاً خصوصی پیشنهاد شده‌اند.

در بخش‌های مبتنی بر مشارکت عمومی–خصوصی، صنعت فرآوری ماهی تن و محصولات مشتق از آن به حدود ۱.۱۹ میلیون دلار سرمایه نیاز دارد و دارای IRR حدود ۱۷ درصد، NPV حدود ۴۴۸ هزار دلار و دوره بازگشت ۵ سال و ۷ ماه است. پروژه تولید خوراک ماهی و میگو نیز با سرمایه حدود ۱.۱۸ میلیون دلار، IRR معادل ۲۶ درصد، NPV حدود ۱.۱۴ میلیون دلار و دوره بازگشت ۴ سال و ۴ ماه پیشنهاد شده است. بخش تولید تجهیزات ماهیگیری کوچک‌ترین پروژه مجموعه است و با حدود ۱۰۳ هزار دلار سرمایه، IRR معادل ۱۹ درصد، NPV حدود ۴۳ هزار دلار و دوره بازگشت ۴ سال و ۹ ماه قابل اجراست.

در مجموع، این طرح یک پروژه واحد نیست، بلکه مجموعه‌ای از پنج فرصت سرمایه‌گذاری در زنجیره ارزش شیلات است که مجموع سرمایه مورد نیاز آنها حدود ۴.۴ میلیون دلار می‌شود. مهم‌ترین مزیت آن، دسترسی مستقیم به منابع شیلاتی و ماهی تن، زمین قابل توسعه تا ۲۰۰ هکتار، امکان توسعه زیرساخت بندری و پوشش هم‌زمان زنجیره سرد، فرآوری و کنسرو ماهی تن، خوراک آبزیان و تجهیزات صیادی است. از منظر مالی، کارخانه کنسرو ماهی تن با IRR حدود ۴۲ درصد و بازگشت سرمایه ۲ سال و ۸ ماه برجسته‌ترین فرصت معرفی‌شده در این مجموعه است.

معرفی نقطه تماس: 

 Institution : Cilacap Regency Investment Agency

Address : Jl. Dr Soetomo No.2, Cilacap

Phone/Fax : +62 882-0081-22700

Email : dpmptsp@cilacapkab.go.id

 پروژه صنعت یکپارچه میگو – چیلاچاپ، جاوه مرکزی

پروژه صنعت یکپارچه میگو (Integrated Shrimp Industry) در شهرستان چیلاچاپ (Cilacap Regency) با هدف ایجاد یک زنجیره کامل تولید میگو، از تأمین خوراک و تکثیر تا پرورش و فرآوری نهایی، طراحی شده است. چیلاچاپ یکی از مناطق مهم تولید میگو در اندونزی است و طبق اطلاعات پروژه، تولید سالانه آن در سال ۲۰۲۲ حدود ۵ هزار تن بوده است. محصولات منطقه علاوه بر بازار داخلی، به ژاپن و سایر بازارهای خارجی صادر می‌شوند. اجرای پروژه در ناحیه Binangun و در نزدیکی مزارع پرورش آبزیان جوامع محلی پیش‌بینی شده و مشارکت تولیدکنندگان محلی نیز بخشی از مدل توسعه پایدار پروژه است.

پروژه در زمینی به مساحت تقریبی ۵۵.۴ هکتار متعلق به دولت شهرستان چیلاچاپ اجرا خواهد شد. مدل سرمایه‌گذاری پیشنهادی BOT (ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) با دوره امتیاز ۲۵ ساله است. زنجیره سرمایه‌گذاری شامل چهار بخش اصلی کارخانه خوراک میگو، مرکز تکثیر و تولید بچه‌میگو، مزارع پرورش میگوی وانامی (White-leg Shrimp) و کارخانه فرآوری میگو است.

کل سرمایه مورد نیاز چهار بخش حدود ۳۵ میلیون دلار برآورد می‌شود. برای کارخانه خوراک میگو سرمایه‌گذاری ۵ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۱۲.۲۲ درصد، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۵۹ هزار دلار و دوره بازگشت سرمایه ۵ سال و ۱۱ ماه اعلام شده است. مرکز تکثیر میگو به ۷.۵ میلیون دلار سرمایه نیاز دارد و دارای IRR حدود ۱۳ درصد، NPV حدود ۱۶۴ هزار دلار و دوره بازگشت ۵ سال و ۹ ماه است.

برای بخش پرورش میگو حدود ۶.۵ میلیون دلار سرمایه پیش‌بینی شده و IRR آن ۱۲.۶۷ درصد، NPV حدود ۹۵۰ هزار دلار و دوره بازگشت سرمایه ۵ سال و ۹ ماه است. بزرگ‌ترین بخش پروژه، کارخانه فرآوری میگو است که به حدود ۱۶ میلیون دلار سرمایه نیاز دارد و IRR آن ۱۲.۷۱ درصد، NPV حدود ۹۹۸ هزار دلار و دوره بازگشت سرمایه ۵ سال و ۱۰ ماه برآورد شده است.

در مجموع، پروژه چیلاچاپ یک طرح ۳۵ میلیون دلاری برای ایجاد زنجیره یکپارچه «خوراک → تکثیر → پرورش → فرآوری میگو» است. مزیت اصلی آن، یکپارچه‌سازی کل زنجیره ارزش، دسترسی به منطقه‌ای با سابقه تولید و صادرات میگو، استفاده از ۵۵.۴ هکتار زمین دولتی و مشارکت جامعه محلی است. با این حال، از نظر مالی نرخ‌های بازده داخلی پروژه در محدوده ۱۲.۲ تا ۱۳ درصد قرار دارند و بنابراین در مقایسه با برخی پروژه‌های قبلی چیلاچاپ مانند کنسروسازی ماهی تن با IRR حدود ۴۲ درصد، بازده مالی اعلام‌شده آن معتدل‌تر است.

معرفی نقطه تماس: 

Institution : Cilacap Regency Investment Agency

Address : Jl. Dr Soetomo No.2, Cilacap

Phone/Fax : +62 882-0081-22700

Email : dpmptsp@cilacapkab.go.id

 پروژه مرکز صنایع شیلات – پاتی، جاوه مرکزی

پروژه مرکز صنایع شیلات (Fishery Industry Center) در شهرستان پاتی (Pati Regency) استان جاوه مرکزی با هدف توسعه فرآوری صنعتی محصولات شیلاتی و افزایش ارزش افزوده بخش ماهیگیری طراحی شده است. پاتی یکی از مراکز مهم صید دریایی در جاوه مرکزی محسوب می‌شود و متوسط تولید ماهی آن حدود ۳۹.۸ میلیون کیلوگرم در سال، معادل ۳۹.۸ هزار تن اعلام شده است. هدف پروژه، ایجاد زیرساخت یکپارچه برای تخلیه، نگهداری سرد و فرآوری ماهی است تا ضمن کاهش اتلاف محصول، زنجیره تأمین کارآمدتری ایجاد و رقابت‌پذیری محصولات شیلاتی منطقه افزایش یابد.

محل اجرای پروژه در روستای Bakaran Wetan، منطقه Juwana در شهرستان Pati پیش‌بینی شده است. برای مرکز صنایع شیلات ۲.۶ هکتار و برای اسکله پهلوگیری کشتی‌ها ۵ هکتار زمین در نظر گرفته شده که متعلق به دولت شهرستان پاتی است. پروژه شامل سه بخش اصلی احداث اسکله پهلوگیری کشتی‌های صیادی، ایجاد سردخانه و احداث کارخانه فرآوری ماهی است.

کل سرمایه مورد نیاز پروژه حدود ۲.۴ میلیون دلار آمریکا است. بخش اسکله پهلوگیری کشتی‌ها به حدود ۱ میلیون دلار سرمایه نیاز دارد و دارای IRR معادل ۱۹.۶۲ درصد، NPV حدود ۴۱۰ هزار دلار و دوره بازگشت سرمایه ۵ سال و ۵ ماه است. بخش سردخانه با سرمایه‌گذاری ۷۰۰ هزار دلار از نظر مالی جذاب‌ترین جزء پروژه است؛ IRR آن ۲۵.۹۴ درصد، NPV حدود ۵۴۲ هزار دلار و دوره بازگشت سرمایه ۳ سال و ۷ ماه برآورد شده است. برای کارخانه فرآوری ماهی نیز حدود ۷۸۵ هزار دلار سرمایه پیش‌بینی شده که دارای IRR معادل ۱۹.۴۸ درصد، NPV حدود ۳۲۴ هزار دلار و دوره بازگشت ۴ سال و ۶ ماه است.

مدل سرمایه‌گذاری پروژه BOT (ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) با دوره امتیاز ۲۵ ساله است. در مجموع، پروژه پاتی با سرمایه نسبتاً محدود ۲.۴ میلیون دلاری به دنبال ایجاد زنجیره‌ای از «اسکله صیادی → زنجیره سرد → فرآوری صنعتی ماهی» است. مزیت اصلی آن دسترسی به حجم بالای صید محلی، زمین دولتی و امکان توسعه هم‌زمان زیرساخت لجستیکی و فرآوری است؛ در میان اجزای پروژه نیز سردخانه با IRR حدود ۲۶ درصد و بازگشت سرمایه ۳ سال و ۷ ماه جذاب‌ترین بخش از نظر شاخص‌های مالی است.

معرفی نقطه تماس: 

Name : Mr. Taryadi

Institution : Marine and Fisheries Office Pati Regency

Telp/Fax : (0295) 381932.

Phone : (+62) 85641810868

پروژه اقامتگاه دیانگان بوروبودور – ماگلانگ، جاوه مرکزی

پروژه Deyangan Borobudur Resort یک طرح گردشگری و اقامتی در نزدیکی مجموعه تاریخی بوروبودور است که توسط شرکت PT Taman Wisata Candi (TWC) برای همکاری و سرمایه‌گذاری ارائه شده است. زمین پروژه حدود ۲.۳ هکتار مساحت دارد و تنها حدود ۳ کیلومتر با معبد بوروبودور، یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری اندونزی، فاصله دارد. ایده اصلی، ایجاد یک ریزورت یکپارچه فرهنگی–طبیعت‌محور است که اقامت لوکس را با طبیعت، میراث فرهنگی و تجربه‌های بومی منطقه ترکیب کند و گردشگران با قدرت خرید بالاتر را هدف قرار دهد.

پروژه در Ngroto، Deyangan، Mertoyudan، Magelang در استان جاوه مرکزی واقع شده است. زمین در مالکیت PT TWC قرار دارد و موقعیت آن در اکوسیستم گردشگری بوروبودور، دسترسی به جریان موجود گردشگران و ظرفیت توسعه گردشگری تجربی و پایدار از مهم‌ترین مزیت‌های پروژه عنوان شده است.

سرمایه مورد نیاز پروژه حدود ۶.۵ میلیون دلار آمریکا برآورد شده و نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۱۱.۹ درصد اعلام شده است. در اسلاید رقم NPV یا دوره بازگشت سرمایه ارائه نشده است. مدل سرمایه‌گذاری نیز انعطاف‌پذیر بوده و پروژه برای همکاری و مشارکت راهبردی بلندمدت با سرمایه‌گذاران باز است.

دامنه پروژه شامل احداث ریزورت لوکس و هتل پریمیوم، رستوران سطح بالا با چشم‌انداز رودخانه، فضای برگزاری رویدادها و فعالیت‌های MICE و امکانات تفریحی و فعالیت‌های فضای باز است. بنابراین هدف، صرفاً ایجاد یک هتل نیست، بلکه توسعه یک مجموعه گردشگری چندمنظوره در نزدیکی بوروبودور است که بتواند از بازار گردشگری فرهنگی، طبیعت‌گردی، اقامت لوکس و رویدادها به‌طور هم‌زمان بهره‌برداری کند.

معرفی نقطه تماس: 

Name : Ms. Berlian

Institution : PT. TWC

Phone : +62 895-3434-15648

Email : bisdevtwc@borobudurpark.co.id

پروژه پارک اکولوژیک Taman Kyai Langgeng – شهر ماگلانگ، جاوه مرکزی

پروژه Taman Kyai Langgeng Ecopark (TKL Ecopark) در شهر ماگلانگ، استان جاوه مرکزی و در محدوده منطقه راهبردی ملی گردشگری (KSPN) قرار دارد. این مجموعه حدود ۱۸ کیلومتر با معبد بوروبودور فاصله داشته و به جاذبه‌هایی مانند باغ گیاه‌شناسی Gunung Tidar، Ketep Pass، Punthuk Setumbu، Bukit Rhema و Nepal Van Java نیز نزدیک است. مجموعه در حال حاضر فعال است، اما ظرفیت‌های آن به‌طور کامل مورد بهره‌برداری قرار نگرفته و مدیریت پارک قصد دارد از طریق تحول مدل کسب‌وکار، برند، دیجیتال و مالی و جذب سرمایه‌گذار، مجموعه را توسعه دهد.

کل سرمایه‌گذاری پیش‌بینی‌شده برای توسعه مجموعه حدود ۱۲ میلیون دلار است. طرح به چهار بخش سرمایه‌گذاری تقسیم شده است: پارک خوراک و رستوران (Culinary Park) با سرمایه‌گذاری ۶۴۰ هزار دلار، NPV حدود ۱.۶ میلیون دلار، IRR معادل ۳۹.۲ درصد و دوره بازگشت ۴ سال و یک ماه؛ Wavepool & Waterpark با سرمایه ۶۶۰ هزار دلار، NPV حدود ۶۳۰ هزار دلار، IRR معادل ۲۱.۰۶ درصد و دوره بازگشت ۷ سال و ۶ ماه؛ Glamping & Executive Guest House با سرمایه ۲۵۰ هزار دلار، NPV حدود ۴۳۰ هزار دلار، IRR معادل ۲۹.۸۲ درصد و دوره بازگشت ۵ سال و ۴ ماه؛ و Eco Living Mall & Hotel با سرمایه‌گذاری حدود ۱۰ میلیون دلار، NPV معادل ۳.۶ میلیون دلار، IRR حدود ۱۳.۷۶ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۱۲ سال و ۳ ماه.

از نظر مقایسه مالی، Culinary Park جذاب‌ترین بخش پروژه از نظر IRR و سرعت بازگشت سرمایه است و پس از آن بخش Glamping & Executive Guest House قرار می‌گیرد. پروژه هتل و Eco Living Mall بزرگ‌ترین بخش سرمایه‌گذاری مجموعه است، اما در مقابل، کمترین IRR و طولانی‌ترین دوره بازگشت سرمایه را دارد؛ بنابراین برای سرمایه‌گذاری بلندمدت طراحی شده است. زمین مجموعه حدود ۲۳ هکتار وسعت دارد و در مالکیت شرکت منطقه‌ای Taman Kyai Langgeng است. مدل سرمایه‌گذاری برای بخش Eco Living Mall & Hotel به‌صورت همکاری بهره‌برداری (Utilization Cooperation) و برای Culinary Park، Wave Pool و Glamping & Executive Guesthouse به شکل BOT (ساخت، بهره‌برداری و واگذاری)  پیشنهاد شده است.

در مجموع، پروژه TKL Ecopark را می‌توان یک طرح توسعه گردشگری چندمنظوره دانست که به دلیل نزدیکی به بوروبودور، فعالیت فعلی مجموعه و امکان سرمایه‌گذاری مرحله‌ای در بخش‌های مختلف، ویژگی متفاوتی نسبت به احداث یک مجموعه گردشگری کاملاً جدید دارد. از میان اجزای پیشنهادی نیز بخش‌های Culinary Park و Glamping از منظر شاخص‌های مالی اولیه جذاب‌تر به نظر می‌رسند.

معرفی نقطه تماس:

Institution : TKL Ecopark (Ms. Arum)

Telp/Fax : +62 813-2800-4348

Address : Cempaka Road, 6th, Kemirirejo, Magelang City, Central Java

پروژه توسعه جزیره پولائو پانجانگ (Pulau Panjang) – شهرستان جپارا، جاوه مرکزی

دولت شهرستان جپارا (Jepara Regency) با هدف توسعه گردشگری، پروژه توسعه جزیره پولائو پانجانگ را به سرمایه‌گذاران پیشنهاد کرده است. سرمایه‌گذار در چارچوب این پروژه، با رعایت ملاحظات زیست‌محیطی و همکاری با جامعه محلی، مسئولیت توسعه و مدیریت مجموعه گردشگری را بر عهده خواهد گرفت. ایده اصلی، ایجاد مجموعه‌ای با عنوان «Aqua  Edu Culture Park – Pulau Panjang»  است که گردشگری ساحلی را با فعالیت‌های آموزشی، فرهنگی و تفریحی ترکیب می‌کند. نزدیکی به جزایر کاریمون‌جاوا (Karimunjawa) نیز به‌عنوان یکی از مزیت‌های گردشگری پروژه مطرح شده است.

موقعیت و زمین: مساحت جزیره و محدوده پروژه حدود ۱۹٫۲ هکتار است. پولائو پانجانگ در فاصله حدود ۲ کیلومتری ساحل کارتینی (Kartini Beach) و حدود ۸۰ کیلومتری جزایر کاریمون‌جاوا قرار دارد. زمین تحت اختیار دولت شهرستان جپارا است و وضعیت واگذاری آن به‌صورت حق استفاده (Right to Use) پیش‌بینی شده است.

مشخصات مالی: هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۲٫۱۶ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. در سناریوی پایه با نرخ تنزیل ۸٫۳۷ درصد، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۳٫۸۳ میلیون دلار و نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۱۹٫۹۳ درصد اعلام شده است. دوره بازگشت ساده سرمایه حدود ۷ سال و ۹ ماه و دوره بازگشت تنزیل‌شده حدود ۹ سال و ۶٫۵ ماه است. با نرخ تنزیل ۱۰ درصد، NPV حدود ۲٫۸۳ میلیون دلار و با نرخ ۱۲ درصد حدود ۱٫۹۱ میلیون دلار برآورد شده است؛ بنابراین حتی با افزایش نرخ تنزیل، NPV پروژه در محاسبات ارائه‌شده مثبت باقی می‌ماند. دامنه پروژه شامل تأمین مالی، ساخت، بهره‌برداری و مدیریت مجموعه است و بخش‌هایی مانند بندر و ورودی اصلی جزیره، مرکز اطلاعات گردشگری، غرفه‌های غذا و سوغات، پارک پرندگان، تفرجگاه ساحلی، Skywalk، محدوده آرامگاه شیخ ابوبکر بن یحیی باعلوی و فانوس دریایی را دربر می‌گیرد. مدل سرمایه‌گذاری: همکاری به شیوه BOT  (ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) با دولت شهرستان جپارا پیشنهاد شده است.             

معرفی نقطه تماس:

Wuri Andajani

Jepara Regency Investment Office

Mobile: +62 8122579043

Cemetery of Sheikh Abu Bakar bin Yahya Ba'alawy, Email: andajaniwuri@gmail.com

پروژه احداث بیمارستان سبز در شهرستان سمارانگ (Green Hospital Development – Semarang Regency)

 پروژه احداث بیمارستان سبز در شهرستان سمارانگ (Green Hospital Development – Semarang Regency) یکی از فرصت‌های سرمایه‌گذاری بخش سلامت در جاوه مرکزی است که از سوی دولت شهرستان سمارانگ ارائه شده است. پروژه در روستای Barukan، بخش Tengaran پیش‌بینی شده و هدف آن پاسخ به کمبود ظرفیت درمانی منطقه است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، نرخ اشغال تخت (BOR) در برخی بیمارستان‌های شهرستان سمارانگ به حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد رسیده و تا ژوئن ۲۰۲۴ حدود ۶۱۰ تخت بیمارستانی کمبود وجود داشته است. بیمارستان جدید با ظرفیت ۲۰۰ تخت و با رویکرد «بیمارستان سبز» طراحی شده و قرار است علاوه بر خدمات عمومی، در چهار حوزه انکولوژی (سرطان)، تروماتولوژی، چشم‌پزشکی و سالمندی خدمات تخصصی ارائه کند. اطلاعات رسمی‌پلتفرم سرمایه‌گذاری جاوه مرکزی نیز کمبود ۶۱۰ تخت و نیاز بالای مناطق جنوبی سمارانگ به خدمات ارجاعی را تأیید می‌کند.

بر اساس برگه معرفی ارسالی، هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۲۳ میلیون دلار برآورد شده است. نرخ بازده داخلی (IRR) حدود ۹.۹۴ درصد، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۲۴ میلیون دلار و دوره بازگشت سرمایه ۷ سال و ۲ ماه اعلام شده است. زمین اختصاص‌یافته به بیمارستان حدود ۳.۶ هکتار و متعلق به دولت شهرستان سمارانگ است و در این برگه، مدل سرمایه‌گذاری BOT (Build–Operate–Transfer / ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) عنوان شده است. البته در نسخه فعلی پلتفرم رسمی سرمایه‌گذاری جاوه مرکزی، ارزش سرمایه‌گذاری ۳۵۰ میلیارد روپیه و دوره بازگشت ۸ سال و ۲ ماه درج شده و مدل همکاری نیز اجاره مستمر زمین به سرمایه‌گذار ذکر شده است؛ بنابراین پیش از مذاکره با سرمایه‌گذار، نسخه نهایی مطالعه امکان‌سنجی و مدل قراردادی پروژه باید از دولت سمارانگ استعلام شود.  از نظر بازار، موقعیت پروژه قابل توجه است؛ زیرا بخش جنوبی شهرستان سمارانگ همچنان وابستگی بالایی به بیمارستان‌های خارج از منطقه، به‌ویژه در Salatiga و Boyolali دارد. اطلاعات رسمی سرمایه‌گذاری جاوه مرکزی می‌گوید بیش از ۸۰ درصد نیازهای ارجاعی ساکنان بخش جنوبی در خارج از این محدوده تأمین می‌شود. همچنین Tengaran در محور ارتباطی مهم Jogja–Solo–Semarang (JOGLOSEMAR) قرار دارد که می‌تواند دسترسی منطقه‌ای بیمارستان را تقویت کند. مفهوم پروژه نیز صرفاً احداث یک بیمارستان معمولی نیست و استفاده از فناوری‌های هوشمند، زیرساخت‌های کم‌مصرف، فضای سبز، انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت پایدار تأسیسات در طراحی آن پیش‌بینی شده است. این پروژه در حال حاضر به‌طور مشخص در جست‌وجوی سرمایه‌گذار خارجی است. دولت جاوه مرکزی پیش‌تر اعلام کرده بود با سرمایه‌گذاران بالقوه از هند، فیلیپین و سنگاپور مذاکره شده و تماس‌هایی نیز با طرف‌هایی از مالزی و قطر در نظر گرفته شده است؛ گزارش‌های بعدی نیز از معرفی پروژه به طرف‌هایی از استرالیا، بلاروس، ترکیه و کره خبر داده‌اند.

معرفی نقطه تماس:

Name : Pramudiyo Teguh Sucipto

Institution : Semarang Regency Health Office

Phone : +62 812-2912-4118 / (024) 6921238 (office)

Email : pramudyazidan739@gmail.com / dinkeskabsemarang@gmail.com

پروژه بهره‌برداری از پسماندهای کشاورزی برای تولید انرژی زیست‌توده در شهرستان گروبوگان 

پروژه بهره‌برداری از پسماندهای کشاورزی برای تولید انرژی زیست‌توده در شهرستان گروبوگان (Grobogan Regency) در استان جاوه مرکزی، با هدف تبدیل ضایعات بخش کشاورزی به انرژی جایگزین و کاهش وابستگی صنایع منطقه به سوخت‌های فسیلی تعریف شده است. گروبوگان یکی از مناطق مهم تولید محصولات غذایی در جاوه مرکزی است و حجم بالای تولید برنج، ذرت و سویا موجب ایجاد مقادیر قابل توجهی از پسماندهایی مانند پوسته برنج، بلال و بقایای ذرت، کاه و بقایای سویا شده است. در این طرح، این پسماندها به‌عنوان خوراک پایدار واحد تولید زیست‌توده مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

محصولات اصلی پیش‌بینی‌شده در پروژه شامل بیوگاز مایع (Liquefied Biogas – LBG) و بریکت‌های زیست‌توده (Biomass Briquettes) است و کود زیستی (Bio-fertilizer) نیز به‌عنوان محصول جانبی تولید خواهد شد. بازار هدف پروژه شامل بیمارستان‌ها، صنایع فرآوری مواد غذایی، کارخانه سیمان PT Semen Grobogan و سایر صنایع منطقه است که می‌توانند از انرژی زیست‌توده به‌عنوان جایگزین سوخت‌های فسیلی استفاده کنند. بر این اساس، پروژه علاوه بر جنبه انرژی تجدیدپذیر، می‌تواند برای کشاورزان محلی از طریق ایجاد بازار برای پسماندهای کشاورزی نیز منافع اقتصادی ایجاد کند.

هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۱۵.۵ میلیون دلار برآورد شده است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۳۰.۹ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۱۹.۴۶ درصد و دوره بازگشت سرمایه حدود ۵.۶۴ سال پیش‌بینی شده است. این ارقام، روی کاغذ نشان‌دهنده بازده مالی نسبتاً مناسب پروژه در مقایسه با بسیاری از پروژه‌های زیرساختی بلندمدت است؛ البته ارزیابی نهایی آن مستلزم بررسی مفروضات مربوط به قیمت و حجم تأمین خوراک، قراردادهای خرید محصول (offtake)، هزینه لجستیک پسماند و قیمت فروش LBG و بریکت است.

محل اجرای پروژه در محدوده Tanggungharjo و Kedungjati در شهرستان گروبوگان اعلام شده و حدود ۶۲ هکتار زمین برای آن در نظر گرفته شده است. زمین متعلق به شرکت PT Azam Laksana Intan Buana (PT Alib) است و مدل پیشنهادی سرمایه‌گذاری نیز B2B / Utilization Cooperation، یعنی همکاری تجاری و بهره‌برداری، عنوان شده است. بنابراین برخلاف پروژه‌های کاملاً دولتی، در این طرح نقش مالک خصوصی زمین و نحوه مشارکت سرمایه‌گذار با طرف محلی اهمیت ویژه‌ای خواهد داشت.

در مجموع، این طرح را می‌توان یک پروژه اقتصاد چرخشی و انرژی تجدیدپذیر دانست که سه مزیت را همزمان دنبال می‌کند: مدیریت پسماندهای کشاورزی، تولید سوخت جایگزین و ایجاد ارزش اقتصادی برای کشاورزان و صنایع محلی. نقطه جذاب آن برای سرمایه‌گذار، سرمایه‌گذاری نسبتاً محدود ۱۵.۵ میلیون دلاری در کنار IRR اعلامی ۱۹.۴۶ درصد و وجود مصرف‌کنندگان صنعتی بالقوه در منطقه است. در عین حال، برای بررسی جدی سرمایه‌گذاری، مهم‌ترین موضوعات قابل مطالبه از طرف اندونزیایی، مطالعه امکان‌سنجی (FS)، میزان تضمین‌شده خوراک سالانه، ظرفیت تولید LBG و بریکت، قراردادهای Offtake و جزئیات مدل B2B خواهد بود.

معرفی نقطه تماس:

Name : Candra Yulian Pasha

Institution : Regional Development Planning Agency Grobogan Regency

Phone : +62 812-1587-871 / 0292 421084 (office)

Email : candra.bappeda.grobogan@gmail.com

 

پروژه تبدیل پسماند به سوخت مشتق‌شده از زباله

پروژه تبدیل پسماند به سوخت مشتق‌شده از زباله (Refuse Derived Fuel – RDF) در شهرستان دِماک (Demak Regency) در استان جاوه مرکزی، با هدف حل مشکل فزاینده مدیریت پسماند شهری و همزمان تولید سوخت جایگزین برای صنایع منطقه طراحی شده است. بر اساس اطلاعات پروژه، حجم پسماند دماک در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۲۶.۴ تن در روز برآورد شده، در حالی که ظرفیت انتقال پسماند به محل دفن Berahan Kulon تنها حدود ۱۲۰ تن در روز است؛ بنابراین بخش قابل توجهی از زباله‌های تولیدی نیازمند روش‌های جایگزین پردازش و مدیریت است. راهکار اصلی پروژه، تبدیل بخشی از پسماندها به RDF و استفاده از آن به‌عنوان سوخت جایگزین، به‌ویژه در صنعت سیمان است. نزدیکی دماک به کارخانه PT Semen Grobogan یکی از مزیت‌های اصلی پروژه عنوان شده، زیرا این کارخانه قابلیت استفاده از RDF به‌صورت سوخت هم‌سوز (Co-firing) در کنار زغال‌سنگ را دارد. در اطلاعات پروژه، تقاضای RDF در صنعت سیمان اندونزی حدود ۱۳۱.۹۴ میلیون تن در سال اعلام شده و نیاز زغال‌سنگ کارخانه Semen Grobogan نیز حدود ۲,۰۰۰ تا ۲,۵۰۰ تن در روز برآورد شده است. ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده تولید RDF در دماک ۲۰۰ تن در روز، معادل حدود ۲۰,۷۳۶ تن در سال عنوان شده است. پروژه علاوه بر RDF، تولید لارو مگس سرباز سیاه (Maggot/Black Soldier Fly larvae) از بخش آلی پسماند را نیز در نظر گرفته است. این محصول می‌تواند به‌عنوان خوراک در بخش‌های شیلات و پرورش طیور مورد استفاده قرار گیرد. در نتیجه، طرح عملاً یک پروژه یکپارچه مدیریت پسماند است که بخش قابل احتراق زباله را به سوخت صنعتی و بخشی از مواد آلی را به محصول قابل استفاده در خوراک دام و آبزیان تبدیل می‌کند.

از نظر مالی، سرمایه‌گذاری مورد نیاز برای بخش RDF حدود ۳.۵ میلیون دلار و برای بخش تولید Maggot حدود ۷۸ هزار دلار اعلام شده است. ارزش فعلی خالص (NPV) بخش RDF حدود ۲.۳ میلیون دلار و بخش Maggot حدود ۷۵۰ هزار دلار و در حالت یکپارچه حدود ۳ میلیون دلار برآورد شده است. نرخ بازده داخلی (IRR) برای RDF حدود ۲۲.۹۱ درصد و برای Maggot ۸۵.۹۲ درصد اعلام شده و IRR کل پروژه یکپارچه حدود ۲۵.۴ درصد است. دوره بازگشت سرمایه نیز برای RDF حدود ۴.۵ سال، برای Maggot حدود ۱.۳ سال و برای پروژه یکپارچه حدود ۴.۱۵ سال پیش‌بینی شده است.

محل اجرای پروژه در روستای Berahan Kulon، بخش Wedung در شهرستان دماک قرار دارد و مساحت زمین اختصاص‌یافته حدود ۲۵.۰۶ هکتار است. زمین متعلق به دولت شهرستان دماک بوده و برای مشارکت سرمایه‌گذار سه مدل PPP، BOT و BTO پیشنهاد شده است. وجود زمین دولتی و امکان استفاده از مدل مشارکت عمومی–خصوصی می‌تواند یکی از مزیت‌های پروژه برای سرمایه‌گذار باشد. در مجموع، پروژه دماک را می‌توان یک فرصت سرمایه‌گذاری نسبتاً کوچک اما دارای بازده اعلامی‌بالا در حوزه مدیریت پسماند و انرژی جایگزین ارزیابی کرد. مهم‌ترین مزیت آن ترکیب حل یک مشکل فوری شهری با تولید محصول دارای مصرف صنعتی است. با این حال، برای ارزیابی واقعی پروژه باید به‌ویژه تضمین تأمین روزانه پسماند، کیفیت و ارزش حرارتی RDF، قرارداد خرید (Offtake Agreement) با مصرف‌کننده‌ای مانند کارخانه سیمان، قیمت فروش RDF، هزینه تفکیک و حمل پسماند و جزئیات قرارداد PPP/BOT/BTO بررسی شود؛ زیرا IRR اعلامی ۲۵.۴ درصد تنها در صورت تحقق مفروضات مطالعه امکان‌سنجی قابل اتکا خواهد بود.

معرفی نقطه تماس:

Name : Sudarwanto

Institution : Environmental Agency of Demak Regency

Phone : 081325607567

Email : persampahandlh2@gmail.com

 

 پروژه تبدیل پسماند به سوخت مشتق‌شده از زباله (RDF)

پروژه تبدیل پسماند به سوخت مشتق‌شده از زباله (RDF) در شهرستان پاتی (Pati Regency) در استان جاوه مرکزی، با هدف مدیریت حجم بالای پسماند و تأمین سوخت جایگزین برای صنایع منطقه طراحی شده است. در حال حاضر، میزان بالقوه تولید پسماند در پاتی حدود ۶۹۰ تن در روز برآورد می‌شود، در حالی که ظرفیت پردازش محل دفن زباله Sukoharjo Landfill تنها ۱۸۹ تن در روز است. این محل تنها سایت دفن زباله شهرستان پاتی است و حدود ۱۲.۵ هکتار وسعت دارد که ۵ هکتار آن برای احداث تأسیسات صنعتی در نظر گرفته شده است.

در این طرح، بخشی از پسماندها به Refuse Derived Fuel (RDF) تبدیل می‌شود که می‌تواند به‌عنوان سوخت جایگزین در صنایع، به‌ویژه کارخانه‌های سیمان، مورد استفاده قرار گیرد. همچنین امکان فرآوری بخشی از پسماند برای تولید محصولاتی مانند لارو مگس (Maggot) جهت استفاده در خوراک دام و آبزیان پیش‌بینی شده است. بر اساس فرض جایگزینی هر یک تن RDF با یک تن زغال‌سنگ، تقاضای بالقوه صنایع پاتی برای RDF حدود ۱۳۱.۹۷ میلیون تن در سال در سند اعلام شده است؛ با این حال، ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده واحد RDF در Sukoharjo تنها ۷۵ تن در روز یا حدود ۲۷ هزار تن در سال است. بنابراین سند، ظرفیت قابل توجهی برای افزایش تولید RDF یا بهینه‌سازی مصرف آن در صنایع منطقه متصور است.

هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۴.۲ میلیون دلار برآورد شده است. ارزش فعلی خالص (NPV) حدود یک میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۱۵ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۷ سال و ۲ ماه اعلام شده است. در مقایسه با پروژه RDF دِماک که IRR اعلامی آن حدود ۲۵.۴ درصد بود، پروژه پاتی بازده مالی پایین‌تر و دوره بازگشت طولانی‌تری دارد، اما حجم بالای پسماند موجود و بازار صنعتی بالقوه می‌تواند پشتوانه تأمین خوراک و فروش محصول باشد. محل اجرای پروژه در Sukoharjo Landfill در بخش Margorejo قرار دارد. در مشخصات سرمایه‌گذاری، ۱.۴ هکتار زمین برای اجرای پروژه ذکر شده که متعلق به دولت شهرستان پاتی است. مدل همکاری پیشنهادی نیز Utilization Cooperation – Land Rent، یعنی همکاری در بهره‌برداری همراه با اجاره زمین دولتی به سرمایه‌گذار، اعلام شده است.

در مجموع، پروژه پاتی را می‌توان یک پروژه کوچک‌مقیاس مدیریت پسماند و تولید سوخت جایگزین با سرمایه‌گذاری ۴.۲ میلیون دلاری و IRR حدود ۱۵ درصد ارزیابی کرد. مهم‌ترین مزیت پروژه اختلاف قابل توجه میان تولید روزانه پسماند (۶۹۰ تن) و ظرفیت فعلی پردازش (۱۸۹ تن) است که تأمین خوراک پروژه را تقویت می‌کند. با این حال، پیش از بررسی سرمایه‌گذاری باید رقم بسیار بالای ۱۳۱.۹۷ میلیون تن تقاضای سالانه RDF که در سند درج شده، حتماً با مطالعه امکان‌سنجی اصلی تطبیق و راستی‌آزمایی شود؛ زیرا نسبت به ظرفیت تولید پروژه بسیار بزرگ است.

معرفی نقطه تماس:

Name : M. Tulus Budiharjo

Institution : Environmental Agency of Pati Regency

Phone : +62 813 9082 7622

پروژه زنجیره ارزش یکپارچه صنعت طیور در شهرستان چیلاچاپ

پروژه زنجیره ارزش یکپارچه صنعت طیور در شهرستان چیلاچاپ (Integrated Poultry Value Chain Project – Cilacap Regency) در استان جاوه مرکزی، با هدف ایجاد یک زنجیره کامل و به‌هم‌پیوسته از تأمین نهاده تا تولید و فرآوری محصولات طیور طراحی شده است. ظرفیت بخش طیور چیلاچاپ قابل توجه است؛ جمعیت مرغ تخم‌گذار منطقه ۳۶۱,۷۸۹ قطعه و مرغ گوشتی حدود ۶.۶ میلیون قطعه اعلام شده و تولید ذرت محلی نیز در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۳,۹۸۰ تن برآورد شده است که می‌تواند به‌عنوان ماده اولیه کارخانه خوراک دام و طیور مورد استفاده قرار گیرد. این پروژه در روستای Ciwuni، بخش Kesugihan اجرا می‌شود و حدود ۸.۸ هکتار از یک سایت ۹ هکتاری را در بر می‌گیرد. ویژگی مهم طرح، یکپارچه بودن آن است؛ به‌طوری که کارخانه خوراک طیور (Feed Mill)، واحدهای پرورش و تکثیر (Breeding)، پرورش مرغ گوشتی، مرغ تخم‌گذار، فرآوری گوشت مرغ، تولید تخم‌مرغ غنی‌شده با امگا ۳ و همچنین مدیریت پسماند و امنیت زیستی (Biosecurity) در قالب یک اکوسیستم واحد پیش‌بینی شده‌اند. مدل سرمایه‌گذاری پروژه نیز کاملاً خصوصی (Full Private) است و زمین متعلق به بخش محلی عنوان شده است.

از نظر مالی، بزرگ‌ترین بخش پروژه مربوط به کارخانه خوراک طیور با سرمایه‌گذاری حدود ۹.۷۶ میلیون دلار است که NPV آن ۹.۲۹ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۲۳ درصد و دوره بازگشت سرمایه حدود ۴ سال و ۶ ماه اعلام شده است. بخش مرغ تخم‌گذار نیز با سرمایه‌گذاری تنها ۵۸۰ هزار دلار، IRR حدود ۳۴ درصد و دوره بازگشت ۳ سال و ۶ ماه، بالاترین نرخ بازده را در میان بخش‌های اصلی پروژه دارد. پرورش مرغ گوشتی با سرمایه‌گذاری ۶۳۰ هزار دلار دارای IRR حدود ۲۱ درصد و دوره بازگشت ۴ سال و ۷ ماه است. سایر اجزای پروژه شامل واحد Breeding با سرمایه‌گذاری ۷۱۰ هزار دلار و IRR حدود ۱۷ درصد، واحد فرآوری گوشت مرغ با سرمایه‌گذاری ۵۵۰ هزار دلار و IRR حدود ۱۸ درصد، تولید تخم‌مرغ امگا ۳ با سرمایه‌گذاری ۶۹۰ هزار دلار و IRR حدود ۲۰ درصد و بخش مدیریت پسماند و امنیت زیستی با سرمایه‌گذاری ۹۶۰ هزار دلار و IRR حدود ۱۳ درصد است. مجموع CAPEX اجزای اعلام‌شده در برگه پروژه حدود ۱۳.۸۸ میلیون دلار می‌شود.

در مجموع، نقطه قوت این طرح یکپارچگی زنجیره ارزش است؛ یعنی سرمایه‌گذار صرفاً وارد پرورش مرغ نمی‌شود، بلکه امکان حضور از تولید خوراک و پرورش تا فرآوری گوشت، تولید محصولات با ارزش افزوده و مدیریت پسماند را دارد. در میان اجزای مختلف، مرغ تخم‌گذار از نظر نرخ بازده و کارخانه خوراک طیور از نظر اندازه سرمایه‌گذاری و NPV جذاب‌ترین بخش‌ها به نظر می‌رسند. همچنین دسترسی به تولید قابل توجه ذرت محلی می‌تواند برای تأمین بخشی از مواد اولیه خوراک مزیت ایجاد کند، هرچند برای ارزیابی سرمایه‌گذاری باید ظرفیت واقعی کارخانه خوراک، قیمت و تضمین تأمین ذرت، ظرفیت کشتار و فرآوری و بازار فروش محصولات نهایی از مطالعه امکان‌سنجی استخراج شود.

معرفی نقطه تماس:

Institution : Cilacap Regency Investment Agency

Address : Jl. Dr Soetomo No.2, Cilacap

Phone/Fax : +62 882-0081-22700

Email : dpmptsp@cilacapkab.go.id

پروژه مرکز سلامت سالمندی و اقامت سالمندان سالاتیگا

پروژه مرکز سلامت سالمندی و اقامت سالمندان سالاتیگا (Salatiga Geriatric Wellness and Senior Living) در شهر سالاتیگا، استان جاوه مرکزی، با هدف پاسخ به روند رو به رشد سالمندی جمعیت اندونزی و کمبود شدید زیرساخت‌های تخصصی مراقبت از سالمندان طراحی شده است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۱.۹۳ درصد جمعیت اندونزی، معادل ۳۳.۹۴ میلیون نفر، در گروه سالمندان قرار گرفته‌اند؛ در حالی که ظرفیت مراکز نگهداری موجود بسیار محدود است و کمتر از ۰.۰۷ درصد سالمندان را پوشش می‌دهد. همچنین در سالاتیگا حدود ۵۳.۷ درصد خانوارها از یک عضو سالمند مراقبت می‌کنند و دسترسی به مراکز یکپارچه سالمندی بسیار محدود عنوان شده است.

برای پاسخ به این نیاز، دولت شهر سالاتیگا پروژه‌ای با مفهوم Tropical Wellness Village در زمین متعلق به شهرداری در منطقه Kumpulrejo پیشنهاد کرده است. محل پروژه در Ngemplak Village، Salatiga City قرار دارد و مساحت زمین حدود ۱۷,۶۵۸ مترمربع یا ۱.۷ هکتار است. طرح شامل دو بخش اصلی است: Block A با حدود ۵,۷۸۴ مترمربع برای خدمات درمانی و کلینیکی و Block B با حدود ۱۱,۸۴۴ مترمربع برای اقامتگاه‌های سطح بالای سالمندان شامل ۳۰۰ اتاق و ۲۰ ویلا.

خدمات پیش‌بینی‌شده صرفاً به اقامت سالمندان محدود نیست و مجموعه‌ای از خدمات تخصصی سلامت و مراقبت سالمندی، امکانات متناسب با سن، فعالیت‌های اجتماعی، ورزشی و تفریحی و حمایت‌های روانی و عاطفی را در بر می‌گیرد. بنابراین، پروژه بیشتر از یک خانه سالمندان سنتی، به‌عنوان یک مجموعه یکپارچه Senior Living + Geriatric Healthcare + Wellness طراحی شده است و خدمات آن قابلیت متناسب‌سازی با نیازهای گروه‌های مختلف سالمندان را خواهد داشت. هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۱۰.۷۳ میلیون دلار برآورد شده است. ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۱.۰۱۷ میلیون دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۱۲.۲ درصد و دوره بازگشت سرمایه حدود ۱۰ سال اعلام شده است. در مقایسه با پروژه‌های انرژی و پسماند قبلی، بازده مالی این طرح پایین‌تر و دوره بازگشت آن طولانی‌تر است؛ با این حال ماهیت پروژه متفاوت است و بر یک بازار خدماتی بلندمدت مبتنی بر روند ساختاری سالمندی جمعیت تمرکز دارد.

مدل سرمایه‌گذاری پیشنهادی BOT (Build–Operate–Transfer / ساخت، بهره‌برداری و واگذاری) است و زمین متعلق به دولت شهر سالاتیگا خواهد بود. در این مدل، سرمایه‌گذار پروژه را احداث و برای مدت تعیین‌شده بهره‌برداری می‌کند و مطابق مفاد قرارداد، در پایان دوره آن را به طرف دولتی واگذار خواهد کرد. از منظر سرمایه‌گذاری خارجی، مشخص شدن مدت امتیاز BOT، تعرفه خدمات، نرخ اشغال مورد انتظار ۳۰۰ اتاق و ۲۰ ویلا، ترکیب درآمدهای درمانی و اقامتی و شرایط واگذاری نهایی برای ارزیابی دقیق پروژه اهمیت اساسی دارد.

در مجموع، پروژه سالاتیگا را می‌توان یک فرصت سرمایه‌گذاری حدود ۱۰.۷ میلیون دلاری در اقتصاد سالمندی (Silver Economy) اندونزی دانست که بخش درمان، اقامت و خدمات Wellness را در یک مجموعه ادغام می‌کند. مزیت اصلی آن زمین دولتی، مدل BOT، افزایش جمعیت سالمند و کمبود مراکز تخصصی سالمندی است؛ در مقابل، IRR حدود ۱۲.۲ درصد و بازگشت سرمایه ۱۰ ساله نشان می‌دهد این طرح بیش از آنکه پروژه‌ای با بازده سریع باشد، سرمایه‌گذاری خدماتی بلندمدت محسوب می‌شود.

معرفی نقطه تماس:

Name : Dian Khorina, S..E., M.M.

Institution : Salatiga City Investment Agency

Phone : +62 298 325639

Email : dpmptsp@salatiga.go.id

 پروژه مرکز لجستیکی سولو رایا (Solo Raya Logistic Hub)

پروژه مرکز لجستیکی سولو رایا (Solo Raya Logistic Hub) در شهر سوراکارتا، استان جاوه مرکزی، با هدف توسعه ظرفیت انبارداری و کاهش مشکلات ناشی از حمل‌ونقل سنگین در محدوده شهری طراحی شده است. بر اساس اطلاعات پروژه، تأسیسات انبارداری موجود در Pedaringan با مساحت حدود ۱۰ هزار مترمربع از سال ۲۰۲۲ به اشباع کامل رسیده و نرخ اشغال آن به‌طور مستمر ۱۰۰ درصد بوده است؛ به‌طوری که شرکت‌های بزرگ کالاهای مصرفی سریع‌گردش (FMCG) و شرکت‌های لجستیکی ملی برای دریافت فضای انبار در صف انتظار قرار دارند. از سوی دیگر، فعالیت کامیون‌های سنگین در Pasar Legi موجب افزایش ترافیک و آسیب به معابر شهری شده و محدودیت‌هایی برای تردد خودروهای سنگین در ساعات مشخص اعمال شده است.

برای پاسخ به این نیاز، دولت شهر سوراکارتا با همکاری Perumda PAU Pedaringan توسعه Solo Raya Logistic Hub را در سایتی به وسعت ۹.۶ هکتار پیشنهاد کرده است. طرح توسعه شامل احداث انبارهای جدید در سه مقیاس بزرگ با مساحت ۲,۸۰۰ مترمربع، متوسط ۱,۴۰۰ مترمربع و کوچک ۷۳۳ مترمربع است. علاوه بر انبارداری، مجموعه دارای بخش‌های تجاری و خدماتی شامل ۲۴ کیوسک خدمات حمل‌ونقل، تعمیرگاه‌های یکپارچه و ۱۴ واحد کافه مدرن خواهد بود؛ بنابراین پروژه به‌عنوان یک مجتمع یکپارچه لجستیک و خدمات پشتیبان طراحی شده است.

هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۳.۱ میلیون دلار برآورد شده است. ارزش فعلی خالص (NPV) حدود ۳۳۱,۳۵۰ دلار، نرخ بازده داخلی (IRR) ۱۳.۵۹ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۶ سال و ۱۱ ماه اعلام شده است. مدل سرمایه‌گذاری پیشنهادی Joint Operation یا عملیات مشترک است و زمین ۹.۶ هکتاری پروژه متعلق به دولت شهر سوراکارتا است.

از منظر سرمایه‌گذاری، مهم‌ترین مزیت پروژه وجود تقاضای بالفعل برای انبارداری است؛ نرخ اشغال ۱۰۰ درصدی ظرفیت موجود و وجود فهرست انتظار شرکت‌های بزرگ می‌تواند ریسک بازار پروژه را کاهش دهد. در مقابل، IRR حدود ۱۳.۶ درصد نشان می‌دهد که این پروژه در مقایسه با برخی پروژه‌های انرژی و مدیریت پسماند قبلی، بازده متوسطی دارد و جذابیت آن بیشتر بر تقاضای تثبیت‌شده، زمین دولتی و موقعیت سوراکارتا به‌عنوان مرکز توزیع کالا در منطقه Solo Raya استوار است.

در مجموع، این طرح را می‌توان یک پروژه لجستیکی کوچک تا متوسط با سرمایه‌گذاری ۳.۱ میلیون دلار، زمین دولتی و بازار آماده ارزیابی کرد که هدف آن علاوه بر افزایش ظرفیت انبارداری، انتقال بخشی از فعالیت‌های لجستیکی سنگین از مناطق پرتراکم شهری به یک هاب سازمان‌یافته است. برای ارزیابی دقیق‌تر سرمایه‌گذاری، لازم است نرخ اجاره انبارها، قراردادهای احتمالی با متقاضیان فعلی، سهم هر طرف در مدل Joint Operation و درآمد بخش‌های جانبی مجموعه بررسی شود.

معرفی نقطه تماس:

 Name : Mr. Angga

Institution : Surakarta City Investment Agency

Phone : +62 811-1188-131

 پروژه‌هاب لجستیکی سمارانگ

پروژه‌هاب لجستیکی سمارانگ – مرکز تجمیع شهری (Semarang Logistics Hub: Urban Consolidation Center – UCC) با هدف ساماندهی جریان رو به رشد حمل‌ونقل کالا در شهر سمارانگ و کاهش هزینه‌های لجستیکی طراحی شده است. رشد سریع فعالیت‌های صنعتی، تجاری و تجارت الکترونیکی موجب افزایش تردد کالا به‌ویژه از طریق بندر تانجونگ اماس (Tanjung Emas Port) شده، در حالی که شهر فاقد یک مرکز یکپارچه برای تجمیع و توزیع محموله‌های شهری است. در نتیجه، کامیون‌های سنگین برای توزیع کالا وارد شبکه معابر داخلی شهر می‌شوند که افزایش ترافیک، فشار بر زیرساخت شهری و بالا رفتن هزینه‌های لجستیک را به همراه دارد.

دولت شهر سمارانگ برای رفع این مشکل، پروژه UCC را در محل ترمینال سابق Terboyo در منطقه Genuk پیشنهاد کرده است. مهم‌ترین مزیت پروژه، موقعیت ارتباطی آن است؛ سایت موردنظر تنها حدود ۶ دقیقه با دروازه عوارضی Kaligawe، حدود ۸ دقیقه با منطقه صنعتی Terboyo و حدود ۱۱ دقیقه با بندر Tanjung Emas فاصله دارد. به همین دلیل، این مرکز می‌تواند نقش واسط میان بندر، مناطق صنعتی و شبکه توزیع شهری و منطقه‌ای را ایفا کند.

زیرساخت‌های پیش‌بینی‌شده شامل انبار خشک به مساحت حدود ۵,۸۰۰ مترمربع، فضای Cross-Docking حدود ۵,۰۱۲ مترمربع، ساختمان اداری و مرکز فرماندهی حدود ۱,۴۲۲ مترمربع و محوطه روباز و پارکینگ حدود ۳۵,۸۲۲ مترمربع است. همچنین استفاده از سامانه‌های دیجیتال Warehouse Management System (WMS) و Transportation Management System (TMS) برای مدیریت انبار، موجودی، ورود و خروج کالا و حمل‌ونقل پیش‌بینی شده است. بازار هدف پروژه شامل شرکت‌های لجستیکی 3PL/4PL، تولیدکنندگان و شرکت‌های فعال در Fulfillment تجارت الکترونیکی است.

هزینه سرمایه‌گذاری پروژه حدود ۴ میلیون دلار برآورد شده و NPV حدود ۱.۸ میلیون دلار، IRR حدود ۱۶ درصد و دوره بازگشت سرمایه ۱۳ سال اعلام شده است. مدل همکاری پیشنهادی Utilization Cooperation یا BOT (Build–Operate–Transfer) است. مساحت زمین حدود ۴.۴ هکتار بوده و زمین متعلق به دولت شهر سمارانگ است؛ بنابراین سرمایه‌گذار الزاماً نیازمند خرید زمین پروژه نیست و می‌تواند در قالب همکاری بهره‌برداری یا BOT وارد طرح شود.

در مجموع، پروژه UCC سمارانگ را می‌توان یک سرمایه‌گذاری ۴ میلیون دلاری در زیرساخت لجستیک شهری و منطقه‌ای دانست که مزیت اصلی آن نزدیکی همزمان به بندر Tanjung Emas، منطقه صنعتی و شبکه بزرگراهی و همچنین وجود تقاضای رو به رشد ناشی از صنعت و تجارت الکترونیکی است. نرخ بازده ۱۶ درصد نیز برای یک پروژه زیرساخت لجستیکی قابل توجه است؛ با این حال دوره بازگشت ۱۳ ساله در اسلاید با IRR اعلامی نیازمند بررسی دقیق مدل مالی است و پیش از سرمایه‌گذاری باید مدت قرارداد BOT، تعرفه انبارداری و Cross-Docking، حجم تضمین‌شده بار و مشتریان بالقوه مشخص شود.

معرفی نقطه تماس:

Institution : Semarang City Investment Agency

Name : Mr. Irawan Ilham

Address : Jend. Urip Sumoharjo Street No.km 17, Mangkang Kulon, Semarang City

Phone : +62 812-2854-213 / (+62 24)-3585944 (office)

Email : dpmptsp@semarangkota.go.id

مجموعه فرصت‌های سرمایه‌گذاری معرفی‌شده برای استان جاوه مرکزی نشان می‌دهد که رویکرد استان صرفاً جذب سرمایه در یک بخش خاص نیست، بلکه بر ایجاد و تکمیل زنجیره‌های ارزش منطقه‌ای متمرکز شده است؛ از انرژی‌های تجدیدپذیر و استخراج لیتیوم و سیلیس از منابع زمین‌گرمایی گرفته تا صنایع غذایی و کشاورزی، شیلات، گردشگری، سلامت، مدیریت پسماند و لجستیک. در بخش انرژی، پروژه‌های زمین‌گرمایی دیِنگ با مجموع ظرفیت حدود ۱۸۵ مگاوات و سرمایه‌گذاری نزدیک به ۸۹۵ میلیون دلار بزرگ‌ترین طرح‌های سرمایه‌بر مجموعه محسوب می‌شوند، در حالی که پروژه استخراج لیتیوم دیِنگ با سرمایه‌گذاری حدود ۱۲۳ میلیون دلار و IRR حدود ۱۷ درصد از منظر پیوند با زنجیره باتری و خودروهای برقی اهمیت راهبردی دارد.

از منظر جذابیت مالی، برخی پروژه‌های کوچک و متوسط در صنایع تبدیلی، شیلات و مدیریت منابع نسبت به پروژه‌های بزرگ زیرساختی بازده بالاتری نشان می‌دهند. برای نمونه، کارخانه کنسرو ماهی تن در چیلاچاپ با IRR حدود ۴۲ درصد و بازگشت سرمایه ۲ سال و ۸ ماه یکی از جذاب‌ترین فرصت‌های معرفی‌شده است؛ پروژه مرکز صنایع شیلات پاتی نیز به‌ویژه در بخش سردخانه با IRR نزدیک به ۲۶ درصد عملکرد مالی مناسبی دارد. همچنین نیروگاه مینی‌هیدرو Logawa 3 با سرمایه‌گذاری تنها ۳.۱ میلیون دلار، IRR حدود ۲۲.۸ درصد و بازگشت چهار ساله در گروه پروژه‌های کوچک اما نسبتاً پربازده قرار می‌گیرد. در مقابل، پروژه‌هایی مانند خدمات سالمندی سالاتیگا یا برخی زیرساخت‌های لجستیکی، بازده پایین‌تر و دوره بازگشت طولانی‌تری دارند، اما بر تقاضای ساختاری و بلندمدت بازار متکی هستند.

در یک جمع‌بندی، مزیت اصلی بسته سرمایه‌گذاری جاوه مرکزی تنوع زیاد پروژه‌ها، دسترسی به مواد اولیه و منابع محلی، مشارکت فعال دولت‌های استانی و شهرستانی و استفاده گسترده از زمین‌های دولتی و مدل‌هایی مانند BOT، PPP، Joint Venture و Joint Operation است. در عین حال، پروژه‌ها از نظر بلوغ و ریسک یکسان نیستند؛ برخی مانند زمین‌گرمایی هنوز در مرحله امکان‌سنجی یا اکتشاف قرار دارند، در حالی که در پروژه‌هایی مانند لجستیک، شیلات و فرآوری کشاورزی، بازار یا ماده اولیه بالفعل وجود دارد. بنابراین برای سرمایه‌گذار خارجی، پروژه‌های کوچک و متوسطِ پایین‌دستی با سرمایه اولیه محدود، IRR بالاتر و دوره بازگشت کوتاه‌تر می‌توانند گزینه مناسب‌تری برای ورود اولیه باشند؛ در مقابل، پروژه‌های زمین‌گرمایی، لیتیوم و زیرساخت‌های بزرگ بیشتر برای سرمایه‌گذاران راهبردی و بلندمدت مناسب‌اند.