بررسی کشت فراسرزمینی در سنگال

کشت فراسرزمینی از موضوعات جدید در همکاری‌های بین المللی اقتصادی می‌باشد که به تازگی در ایران مورد توجه قرار گرفته است اما دارای ساختارهای تعریف شده و برنامه‌های منسجم نمی‌باشد. اجرای برنامه‌های کشت فراسرزمینی نیازمند انجام طرح های مطالعاتی و رعایت جوانب امر می‌باشد.

کشت فراسرزمینی یکی از موضوعات اقتصادی و تجاری می‌باشد و از قوانین اقتصاد بازار آزاد تبعیت می‌کند و با دوری از نگاه سنتی می‌بایست به صورت امری فنی و تخصصی مورد توجه قرار گیرد. معمولا کشورهای توانمند در عرصه کشاورزی اعم از تولید ماشین آلات، ادوات صنعتی، سیستم های نوین آبیاری، برنامه‌های اصلاح نژادی و نیروی کار ماهر از جمله چین، هند، فرانسه، اسپانیا، هلند، ایتالیا و رژیم صهیونیستی در این حوزه  فعالیت دارند، همچنین دیگر کشورهای در حال توسعه از جمله مراکش، ترکیه، قطر و عربستان و امارات نیز باتوجه به نیازهای داخلی و همچنین انگیزه‌های صادارتی با انجام سرمایه گذاری اقدام به کشت فراسرزمینی نموده اند.

کشت فراسرزمینی می‌تواند به دو صورت خصوصی و یا توسط نهادی عمومی صورت بگیرد که نیازمند برنامه ای منسجم و بلند مدت و مطالعات امکان سنجی و تحقیقات میدانی کارشناسانه توسط متخصصین است و بطور کلی باید کشت فراسرزمینی به صورت بلند مدت مورد توجه قرار گیرد و از فعالیت های شتابزده خودداری شود.

در کشت فراسرزمینی باید مجموعه عواملی که در کاهش هزینه‌های تاثیر مستقیمی دارد موردتوجه قرار گیرند. از جمله این موارد می‌توان دریافت امتیازات از کشورهای هدف در واگذاری زمین به صورت رایگان و یا به بهایی کمتر، برخورداری از معافیت های مالیاتی و عوارض گمرکی، فراوانی آب، دسترسی به آب، وجود زمین‌های حاصلخیز، میزان آفات فصلی و محلی، اطمینان از فروش و بازاریابی محصولات، حمل و نقل به کشورمان و یا فروش در محل، هزینه کارگر، هزینه سوخت، امکان واردات کلیه ادوات و ماشین آلات از کشور نام برد. 

معمولا در سفر مقامات ارشد کشورها امتیازات مهمی در این حوزه اخذ می‌گردد. در افریقا از جمله سنگال در دیدارهای مقامات ارشد، وزرای کشاورزی و کمیسیون‌های مشترک امتیاز واگذاری زمین‌ها و بهره مندی از معافیت مالیاتی و عوارض گمرکی اخذ می‌گردد.

صادرات محصولات کشاورزی به غرب آفریقا و از جمله سنگال به دلیل هزینه بالای حمل و نقل در کانتینرهای مجهز به سیستم سرمایشی و همچنین مسافت طولانی 50 روزه از بندر عباس تا بندر داکار (به صورت غیرمستقیم) عملا امکان پذیر نمی‌باشد. از سوی دیگر صادرات محصولات کشاورزی علاوه بر بازاریابی و رقابت با مافیای واردات میوه در هر کشوری نیازمند مجوز واردات آن محصول نیز می‌باشد که معمولا به صورت سالانه و فصلی تغییر می یابد. بسیاری از کشورها در حوزه کشاورزی برنامه‌های حمایت از کشاورزی داخلی و همچنین توسعه صادارت را دارند. لذا صادارت به کشورهای همسایه و منطقه و مسیرهایی با طی مسافت پایین در اولویت می‌باشد.