وضعیت حوزه سلامت در مالزی

در این مطلب به بررسی وضعیت حوزه سلامت در مالزی و امکانات و تجهیزات این حوزه با ارائه آمارهای مربوط به این حوزه در این کشور 32میلیون نفری پرداخته شده است.

بودجه وزارت بهداشت مالزی در سال 2021، حدود 7.6 میلیارد دلار بود که نسبت به سال قبل از آن 4.3 درصد افزایش داشت. دولت مالزی عمده تمرکز خود را در سال گذشته به تامین و ارائه واکسن‌های کرونا که مقرون به صرفه و قابل دسترس برای همه باشد، گذاشت و همین عامل باعث کاهش بودجه در برخی حوزه‌های دیگر سلامت شد. هزینه‌های پزشکی این کشور در مقایسه با برخی از کشورهای منطقه و جهان بسیار پایین تر است (حدود  درصد 40 کمتر از آمریکا و انگلستان). مالزی همچنین به توجه به رقابت شدید با همسایگانش در حوزه سلامت، یک مرکز خدمات بهداشتی بالقوه در آسه‌آن محسوب می‌شود.

براساس پیش بینی‌ها، هزینه‌های مراقبت های بهداشتی در مالزی تا سال 2028 دوبرابر خواهد شد و به حدود 28 تا 30 میلیارد دلار خواهد رسید. مراقبت های بهداشتی در این کشور در دو بخش عمومی و خصوصی عرضه می‌شود و نسبت مصرف خدمات بهداشتی عمومی‌به بخش خصوصی تقریبا به طور مساوی توزیع شده است. البته هزینه‌های درمان در این دو بخش متفاوت است و دولت مالزی در نظر دارد با استفاده از این تفاوت هزینه، بخش خصوصی را ترغیب نماید تا در توسعه بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها سرمایه گذاری بیشتری با هدف حمایت از بازار رو به رشد داخلی و همچنین تمرکز فزاینده بر جذب گردشگر سلامت داشته باشد. ارائه دهندگان خدمات بهداشتی خصوصی مجاز به ارائه خدمات به گردشگران سلامت هستند.

بخش دولتی و خصوصی مالزی در سالهای اخیر تلاش کرده اند، سیستم مراقبت های بهداشتی عمومی در این کشور را با خرید تجهیزات لازم از جمله دستگاه‌های تنفس مصنوعی، سیستم های نظارت بر بیمار و تجهیزات حفاظت فردی؛ تقویت نمایند. هر چند نحوه تصمیم سازی برای خرید تجهیزات در بخش دولتی با رفتار و تصمیم گیری در بخش خصوصی تفاوت داشته و بسته به عوامل مختلف، نحوه خرید هم تغییر کرده است. موقعیت یابی بیمارستان‌های خصوصی در بازار نقش کلیدی در بسیاری از فرآیندهای تصمیم گیری برای خرید تجهیزات ایفا می‌کند. آشنایی پزشکان با تجهیزات سایر کشورها نیز از عوامل مهم است. جدای از پزشکانی که در داخل مالزی مدارج علمی را طی می نمایند، اکثر پزشکان مالزیایی که مدارک خود را از کشورهای خارجی دریافت می‌کنند، بیشتر فارغ التحصیل کشورهایی چون انگلستان، ایرلند، استرالیا، هند، مصر و اندونزی هستند و از این رو، اکثر پزشکان عمومی‌با تجهیزات اروپایی و استرالیایی بیشتر آشنا هستند. شاید به همین دلیل هم باشد که گفته می‌شود شرکت های اروپایی کانال های فروش و خدمات پس از فروش قوی در مالزی و منطقه ایجاد کرده اند.

به رغم شرایط ویژه کرونایی و مشکلات اقتصادی و تامین منابع مالی لازم در اجرا پروژه‌های عمرانی، پروژه‌های توسعه بیمارستان‌های دولتی در این کشور همچنان در حال انجام است. بخشهای کانونی توسعه و گسترش امکانات بهداشتی و دندان‌پزشکی، تهیه تجهیزات پزشکی، مراقبت‌های پیش بیمارستانی مانند آمبولانس‌ها و مراقبت‌های اولیه[1] هستند. مراقبت های پیش بیمارستانی مانند خدمات آمبولانس و خدمات حوادث و فوریت های اضطراری نیز از دیگر حوزه‌های تمرکز دولت مالزی است. خدمات آمبولانس در این کشور بیشتر توسط سازمان‌های غیرانتفاعی و سازمان‌های انتفاعی کوچکتر ارائه می‌شود و یک همکاری در قالب مشارکت عمومی و خصوصی است. در سال 2020 دولت مالزی در بودجه پیشنهادی برای افزایش تعداد خدمات آمبولانس، 59 میلیون رینگیت (معادل حدود 14 میلیون دلار) اختصاص داد. همچنین حدود 76 میلیون دلار برای ساخت یا ارتقاء کلینیک های بهداشتی و دندانپزشکی مراقبت های اولیه عمومی‌کنار گذاشته شد. بنا بود این بودجه در  زمینه ساخت کلینیک های جدید در شهرهای کوچکتر اختصاص یابد.

تا سال 2019 (آخرین داده‌های موجود)، 135 بیمارستان دولتی و 9 موسسه پزشکی تخصصی با 42936 تخت رسمی زیر نظر وزارت بهداشت مالزی (MOH) مشغول به خدمات رسانی بودند. علاوه بر این، در مجموع 2881 کلینیک بهداشتی و اجتماعی تحت مدیریت وزارت بهداشت وجود دارد. همچنین 217 تیم کلینیک سیار سلامت و چهار بالگرد با ده تیم خدمات پزشکی پرواز وجود دارد. مجموعه ای نیز تحت مدیریت وزارت دفاع مالزی وجود دارد که براساس داده‌های موجود دارای 342 کلینیک، هفت کلینیک اتوبوس سیار با یک گروه 12 نفره، و 4 درمانگاه قایق سیار با یک تیم 8 نفره است. همچنین ارتش مالزی دارای پنج بیمارستان است، و تعداد 5 بیمارستان دانشگاهی تحت وزارت آموزش مالزی را نیز باید به این لیست اضافه نمود. مجموعه این 10 بیمارستان نیز دارای 4187 تخت بیمارستانی است. در بخش دندانپزشکی، مجموعا 1692کلینیک دندانپزشکی در این کشور وجود دارد که مجموعا دارای 3485صندلی دندانپزشکی هستند به اضافه اینکه 1747 تیم سیار دندانپزشکی نیز در مالزی وجود دارد.

در بخش خصوصی مالزی نیز براساس آمارهای سال 2018، مجموعا 210 بیمارستان (15957 تخت)، 21 خانه سالمندان (797 تخت)، سه نوانخانه (29 تخت)، 117 مرکز مراقبت های سرپایی (174 تخت)، وجود دارد. پنج بانک نگهداری خون، 479 مرکز همودیالیز (5846 صندلی دیالیز)، یک مرکز بهداشت روان درمانی- اجتماعی، و دو مرکز مراقبت‌های سرپایی و همودیالیز ترکیبی (14 تخت / 21 صندلی دیالیز) وجود دارد. همچنین 7718 کلینیک خصوصی پزشکی و 2311 کلینیک خصوصی دندانپزشکی در این کشور ثبت شده است.

در سال 2020، واردات تجهیزات پزشکی مالزی 1.3 میلیارد دلار بود. شرکتهای آمریکایی با 17.6 درصد سهم از بازار واردات مالزی رتبه اول را در حوزه تامین تجهیزات پزشکی دارا بودند. دیگر صادرکنندگان برتر تجهیزات پزشکی به مالزی به ترتیب عبارتند از: چین، آلمان، سنگاپور ژاپن، تایوان، انگلستان، فرانسه، کره جنوبی و تایلند. در مالزی، نوع تجهیزات پزشکی وارداتی و صادراتی به طور قابل توجهی متفاوت است، در حالی که کشورهای وارداتی و صادراتی عمدتا مشابه هستند، به جز صادرات اضافی به هلند و بلژیک. مالزی معمولا تجهیزات پزشکی با رده بالاتری را وارد می‌کند که در داخل تولید نمی‌شوند.

این کشور در سال 2020، بالغ بر 8 میلیارد دلار صادرات در حوزه اقلام و تجهیزات پزشکی نیز داشته است. مقاصد اصلی صادرات محصولات مالزی عبارتند از: آمریکا، چین، سنگاپور، آلمان، ژاپن، بریتانیا، هلند، کره جنوبی، بلژیک. مالزی بزرگترین تولید کننده دستکش های طبی-پزشکی در جهان است. عمده‌ترین اقلام صادراتی مالزی عبارتند از: دستکش‌های جراحی و معاینه، سایر ابزارهای پزشکی، سرنگ، سوزن و بخیه، تجهیزات الکتروپزشکی، لنزهای چشمی‌شامل لنزهای تماسی، دستگاه‌ها و لوازم دندانپزشکی، دستگاه‌های اشعه ایکس پزشکی و جراحی، و مبلمان پزشکی. تولیدکنندگان مالزی 60 درصد بازار جهانی دستکش های پزشکی و 80 درصد بازار سوند را تامین می‌کنند.

[1] trauma care