ژاپن به‌عنوان کشوری جزیره‌ای با منابع طبیعی محدود، دهه‌هاست برای ایجاد تعادل در سبد انرژی خود با دشواری روبه‌روست و همچنان وابستگی زیادی به واردات انرژی، به‌ویژه از خاورمیانه، دارد. اختلال در جریان نفت از تنگه هرمز در مارس ۲۰۲۶، بار دیگر این آسیب‌پذیری را آشکار کرد. ژاپن برای تأمین نیازهای فوری خود به ذخایر راهبردی متوسل شد، به دنبال منابع جایگزین نفت خام و گاز طبیعی رفت و واردات از ایالات متحده را افزایش داد. با این حال، تجربه این بحران نشان داد که کاهش قابل‌توجه وابستگی ژاپن به خاورمیانه در کوتاه‌مدت با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. هم‌زمان، ژاپن با چالش دیگری در حوزه امنیت انرژی مواجه است: وابستگی به LNG روسیه، به‌ویژه از پروژه ساخالین-۲. فشارهای آمریکا برای کاهش خرید انرژی از روسیه، در کنار اختلافات سیاسی و ارضی میان توکیو و مسکو، آینده این وابستگی را پیچیده‌تر کرده است. در چنین شرایطی، مسئله امنیت انرژی ژاپن دیگر صرفاً به تأمین حجم کافی نفت و گاز محدود نمی‌شود، بلکه به مجموعه‌ای از عوامل شامل تنوع منابع، امنیت مسیرهای انتقال، ظرفیت پالایشگاهی، قراردادهای بلندمدت، ذخایر راهبردی و روابط ژئوپلیتیکی وابسته است.