لئوپولدو، 45 ساله، تنها و یک کارگر نیمه وقت در یک رستوران ساده در شهر گوایاکیل (بزرگترین شهر اکوادور)، درآمدش طبق درصد فروش به صورت روزانه تعیین می‌شود. درآمد ماهانه وی حتی به حداقل حقوق پایه کشور(482 دلار) هم نمی رسد. به گفته خودش ماهانه 300 تا 350 دلار درآمد دارد که صرف خورد و خوراک می‌شود. مشکل مسکن نداشته و اجاره خانه پرداخت نمی‌کند اما هزینه‌های برق،‌آب، تلفن و اینترنت را باید بپردازد که گاهی اوقات به تعویق می افتد. به مجموع این هزینه‌ها باید هزینه ایاب و ذهاب روزانه را نیز افزود. درآمدهای این فرد تنها کفاف 42 درصد از بهای تعیین شده برای سبد خانوار، طبق داده‌های اداره آمار اکوادور در ماه دسامبر 2025 که 819 دلار تعیین شده؛ را می دهد. او در مصاحبه با خبرنگار روزنامه ال اونیورسو، با لحنی مطایبه آمیز اظهار می‌کند که وقتی به بازار می رود می داند که نمی‌تواند تمام اقلام مورد نیاز هفتگی خود را تهیه کند، بنابراین تنها به خرید اقلام بسیار ضروری بسنده می‌کند. فردی همچون او در واقع به 450 تا 600 دلار در ماه برای تأمین هزینه خوراک، مسکن، حمل و نقل و خدمات اساسی نیاز دارد.

      خوزه ایساگیره، استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه بین المللی اکوادور بر این باور است که با در نظر داشتن سبد خانوار و تورم سالانه (1.05 درصدی)، یک خانواده دو نفره نیازمند برخورداری از درآمد 821 دلاری در ماه برای تأمین همه نیازهای ضروری خود است. در این میان مواد خوراکی و آشامیدنی غیرالکلی از اهمیت ویژه ای برخوردارند و طبق داده‌های اداره آمار اکوادور 22.45 درصد از هزینه خانوار را در بر می‌گیرد که در ماه 184 دلار را شامل می‌شود که البته بر اساس نوع رژیم غذایی و شهر محل سکونت ممکن است تغییر کند. بعنوان مثال هزینه‌های ضروری زندگی در شهر بندری مانتا در استان مانابی، از لحاظ هزینه سبد خانوار از دو شهر بزرگ کیتو و گوایاکیل نیز پیشی گرفته است.

          داشتن اقتصاد دلاری به معنای گران بودن آن کشور نیست اما اگر هدف برخورداری از سطح زندگی عالی با در نظر داشتن وسایل کافی آسایش باشد می‌توان اذعان داشت که اکوادور کشور گرانی است. دلگادو معتقد است که اگر از خدمات آموزشی و درمانی خصوصی و با کیفیت صرفنظر شود، اکوادور کشور گرانی به شمار نمی رود اما اگر دسترسی به سطح خوب زندگی همراه با آموزش، بهداشت و حمل و نقل و تفریحات با کیفیت ملاک باشد، تنها با درآمد بیش از 1000 دلار به ازای هر فرد میسر است.

          ایساگیره بر این باور است که با در نظر گرفتن چشم انداز تورم اکوادور، ‌این کشور در زمینه تأمین نیازهای اساسی چندان گران به نظر نمی رسد، اما موضوع صرفاً‌ تأمین اقلام اساسی سبد خانوار نیست و یک فرد برای در اختیار داشتن لوازم زندگی راحت، تفریح، زندگی در مناطق مسکونی خوب و برخورداری از خدمات آموزشی سطح بالا، باید هزینه‌های گزافی پرداخت کند.

          طبق داده‌های سازمان آمار اکوادور درآمد متوسط مردان در ماه دسامبر 2025 حدود 515 و زنان حدود 470 دلار بوده است. به گفته دیه گو کوئبا، اقتصاددان اکوادوری، با توجه به سطح درآمدها، این کشور نمی‌تواند بعنوان یک کشوری ارزان تلقی گردد زیرا برخورداری از خدمات سطح خوب در حوزه‌های مختلف زندگی روزانه، مستلزم برخورداری از حقوق مکفی ماهانه است. اما در عین حال معتقد است که افزایش حقوق کارکنان نیازمند بررسی‌های کارشناسی است که به سطح توان تولید در بخش های مختلف اقتصادی کشور مرتبط است. وی می افزاید، داشتن فقط یک منبع درآمد برای تأمین نیازمندی‌های خانوار بسیار دشوار است و شاخص سبد خانوار می‌بایست به صورت سالانه و با توجه به نرخ تورم تعیین گردد.