نظم بینالمللی وارد دورهای از تغییرات عمیق میشود. فرضیات دیرینه در مورد اتحادها، روابط تجاری و ضمانتهای امنیتی در حال ارزیابی مجدد هستند. کشورهایی که زمانی جهانی شدن را به عنوان یک کالای بیقید و شرط میدیدند، به طور فزایندهای سوال متفاوتی میپرسند: چه میزان وابستگی بیش از حد است؟
برای پاکستان، حاکمیت در درجه اول یک مفهوم نظامی یا دیپلماتیک نیست. بلکه یک مفهوم اقتصادی است. کشوری که برای تأمین بودجه، تأمین انرژی، ارائه فناوریهای حیاتی یا پردازش منابع استراتژیک خود به دیگران وابسته است، ناگزیر فضای تصمیمگیری مستقل خود را محدود مییابد. بزرگترین چالش استراتژیک پاکستان، کاهش آسیبپذیریهایی است که توانایی آن را در تصمیمگیری در جهت منافع ملی محدود میکند.