برونئی دارالسلام طی دهه‌های گذشته یکی از باثبات‌ترین اقتصادهای جنوب شرق آسیا محسوب شده است. اتکای گسترده اقتصاد این کشور به صادرات نفت و گاز طبیعی، امکان ایجاد سطح بالایی از رفاه اجتماعی، درآمد سرانه قابل توجه، اشتغال دولتی گسترده و یارانه‌های عمومی را فراهم ساخته است. با این حال، همان عواملی که برای سال‌ها موتور ثبات اقتصادی برونئی بودند، اکنون به یکی از مهم‌ترین چالش‌های راهبردی این کشور تبدیل شده‌اند. کاهش تدریجی نقش سوخت‌های فسیلی در اقتصاد جهانی، فشارهای ناشی از گذار به اقتصاد سبز، رشد جمعیت جوان، افزایش تعداد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی و سرعت تحولات فناورانه، موجب شده‌اند که ساختار سنتی اقتصاد و بازار کار برونئی با فشارهای فزاینده‌ای مواجه شود. در چنین شرایطی، پروژه #171Youth Unemployment and Job Futures Project#187 که توسط مرکز مطالعات راهبردی و سیاست‌گذاری برونئی (CSPS) اجرا شد، یکی از مهم‌ترین مطالعات ملی این کشور درباره آینده اشتغال، سرمایه انسانی و اقتصاد دیجیتال محسوب می‌شود. این پروژه تلاش کرده است تصویری از آینده بازار کار برونئی در عصر انقلاب صنعتی چهارم ترسیم کرده و الزامات سیاستی لازم برای تحقق اهداف چشم‌انداز برونئی ۲۰۳۵#187 را بررسی کند.بررسی تازه‌ترین داده‌های بازار کار برونئی نشان می‌دهد که اگرچه نرخ بیکاری عمومی نسبت به سال‌های اوج بحران کاهش یافته، اما چالش‌های ساختاری بازار کار همچنان پابرجاست. بر اساس آخرین گزارش اندیشکده CSPS و داده‌های 171Labour Force Survey 202، نرخ بیکاری برونئی در سال ۲۰۲۴ حدود ۴.۷ درصد ثبت شده که نسبت به ۵.۱ درصد در سال ۲۰۲۳ کاهش نشان می‌دهد. تعداد شاغلان نیز از حدود ۲۱۶ هزار نفر در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۲۲۲ هزار نفر در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است. برآوردهای اولیه سال ۲۰۲۵ نیز حاکی از تثبیت نرخ بیکاری در محدوده ۴.۵ تا ۴.۶ درصد است. با وجود این بهبود نسبی، نرخ بیکاری جوانان همچنان در سطح بالایی باقی مانده و حدود ۱۸ درصد برآورد می‌شود؛ موضوعی که نشان می‌دهد بخش مهمی از بحران اشتغال در برونئی ماهیتی ساختاری دارد و صرفاً با رشد اقتصادی کوتاه‌مدت حل نخواهد شد.