معاونت دیپلماسی اقتصادی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران

پاکستان ثروت معدنی خود را به سرمایه‌گذاران جهانی عرضه می‌کند

پاکستان روز پنج‌شنبه با هدف جذب سرمایه‌گذاری بین‌المللی، منابع معدنی گسترده خود — از زغال‌سنگ و نمک گرفته تا طلا و مواد معدنی حیاتی — را به نمایش گذاشت و وعده داد که سیاست‌هایی قابل پیش‌بینی و مساعد برای سرمایه‌گذاران اتخاذ کرده و امنیت لازم را تأمین کند. این فراخوان برای جذب سرمایه در روز افتتاحیه مجمع سرمایه‌گذاری معدنی پاکستان ۲۰۲۶ PMIF26)) که رویدادی دو روزه است — توسط اسحاق دار، معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه، و محمد اورنگ‌زیب، وزیر دارایی، مطرح شد.

دیاسپورای پاکستان و نقش آنها در اقتصاد این کشور

پاکستان در سال‌های اخیر با چالش‌های اقتصادی و اجتماعی متعددی روبه‌رو بوده است. از یک سو، این کشور از جمعیت جوان و نیروی انسانی گسترده‌ای برخوردار است و هر سال شمار زیادی از جوانان وارد بازار کار می‌شوند؛ از سوی دیگر، ظرفیت اقتصاد داخلی برای ایجاد فرصت‌های شغلی متناسب با حجم نیروی کار موجود محدود است. این عدم توازن موجب شده است بخش قابل توجهی از نیروی کار، به‌ویژه جوانان، با محدودیت در دسترسی به فرصت‌های شغلی و درآمدی مناسب مواجه باشند.

عملکرد بخش انرژی پاکستان در سال مالی 2026-2025

بخش انرژی پاکستان در سال مالی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ با وجود افزایش تقاضا و چالش‌های ناشی از وابستگی به واردات سوخت، در مسیر تدریجی تنوع‌بخشی و افزایش پایداری قرار گرفت. ظرفیت نصب‌شده تولید برق تا پایان مارس ۲۰۲۶ به ۴۹۶۵۱ مگاوات رسید و سهم منابع برق‌آبی، هسته‌ای و تجدیدپذیر در تولید برق به بیش از نیمی از کل تولید افزایش یافت. در این میان، توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، افزایش استفاده از زغال‌سنگ بومی‌به‌ویژه زغال‌سنگ تهر و حفظ نقش انرژی هسته‌ای از محورهای اصلی سیاست انرژی کشور بود.

صنعت نساجی ایالت خیبرپختونخوا

صنایع نساجی و پوشاک به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و پویاترین ارکان اقتصاد جهانی، همواره نقش کلیدی در توسعه صنعتی و اقتصادی کشورها ایفا کرده است. در کشور پاکستان نیز این صنعت به عنوان شریان حیاتی اقتصاد شناخته می‌شود و سهم عمده‌ای از صادرات و اشتغال را به خود اختصاص داده است. بر اساس مرکز آمار پاکستان[1] در بازه زمانی 2024-2025 مبلغ هفده میلیارد و هشتصد و هشتاد میلیون دلار درآمد ناشی از صادرات منسوجات پاکستان است که عمده مقصدهای صادراتی این کشور به ترتیب آمریکا، آلمان، انگلیس، اسپانیا و چین است.

بحران تغذیه، رؤیاهای توسعه پاکستان را متوقف می‌کند

احسن اقبال، وزیر برنامه‌ریزی، روز چهارشنبه هشدار داد که نرخ بالا و پایدار کوتاه‌قدی کودکان در پاکستان به تهدیدی برای امنیت ملی تبدیل شده است. او تأکید کرد کشوری که در آن حدود 40 درصد کودکان از نظر جسمانی ضعیف و از نظر شناختی دچار اختلال هستند، نمی‌تواند سوءتغذیه را صرفاً یک مسئله بهداشتی تلقی کند.

افزایش ۳۹۰۰ روپیه‌ای قیمت طلا (به ازای هر تولا) با وجود کاهش قیمت‌های جهانی

روز جمعه، قیمت طلا در پاکستان افزایش یافت؛ این در حالی است که بهای این فلز گران‌بها در بازارهای جهانی به دنبال انتشار آمار اشتغال ایالات متحده — که فراتر از حد انتظار بود و گمانه‌زنی‌ها را درباره افزایش زودهنگام نرخ بهره توسط فدرال رزرو تقویت کرد — کاهش یافته بود.

رتبه سوم پاکستان در جهان در حوزه رمزارزها

پاکستان با داشتن حدود ۴۰ میلیون دارنده حساب رمزارز، به سومین بازار بزرگ رمزارز در جهان تبدیل شده است.بلال بن ثاقب، رئیس سازمان نظارت بر دارایی‌های مجازی پاکستان Pakistan Virtual Assets Regulatory Authority: Pvara))، در جلسه کمیته دائمی سنا در امور دبیرخانه کابینه اظهار داشت که جوانان پاکستانی نسبت به ارزهای دیجیتال شناخت پیدا کرده و به دنبال استقلال اقتصادی بیشتر هستند.

بحران بعدی، رشد است، نه دلار

این الگو به شکلی آزاردهنده تکراری و آشنا شده بود: ذخایر ارزی کاهش می‌یافت، روپیه تحت فشار قرار می‌گرفت، تورم شتاب می‌گرفت، واردات محدود می‌شد و دولت برای دریافت کمک به صندوق بین‌المللی پول IMF)) روی می‌آورد. پس از آن، دوره‌ای از سیاست‌های ریاضتی آغاز می‌شد، اقتصاد به ثبات می‌رسید و سرانجام، این چرخه دوباره تکرار می‌شد.

کمبود گندم می‌تواند 1.2 میلیارد دلار هزینه در پی داشته باشد.

امسال میلیون‌ها گندم‌کار در سراسر پاکستان با فصلی دشوار برای کشت محصول روبرو هستند؛ نمایندگان کشاورزان هشدار می‌دهند که اگر دولت به‌سرعت برای تعیین یک قیمت حمایتی مناسب و کارآمد اقدام نکند، کشور ممکن است با کمبودی نزدیک به سه میلیون تن گندم مواجه شود و ناچار گردد حدود1.2 میلیارد دلار ارز برای واردات هزینه کند.

خاک، مرز اقتصادی بعدی پاکستان

در زیر دشت‌های ناهموار بلوچستان، غولی خفته نهفته است؛ کمربندی عظیم از ذخایر طلا و مس که ارزش آن حدود ۸ تریلیون دلار برآورد می‌شود. این ثروت عظیم طی دهه‌ها نه به دلیل محدودیت‌های زمین‌شناسی، بلکه به سبب بی‌ثباتی‌های ساختاری دست‌نخورده باقی مانده است. از تغییرات سیاسی و اختلافات داخلی گرفته تا دعاوی حقوقی بین‌المللی، داستان بخش معدن پاکستان نمونه‌ای از چگونگی کند شدن مسیر توسعه اقتصادی یک کشور است.